Σκέψεις....

Περί ορθογραφίας

2011-02-08T18:17:00.003+02:00

Φίλοι μου γεια σας.

Διαβάζω πολύ καιρό τα κείμενα που εμφανίζονται στα διάφορα ιστολόγια.

Πολλά κείμενα γράφονται από καθημερινούς ανθρώπους ή από φοιτητές ή ακόμη κι από εκπαιδευτικούς.

Αλγεινή εντύπωση μου έχει προξενήσει η ανορθόγραφη συγγραφή πολλών άρθρων/σχολίων.

Επειδή τα κείμενα διαβάζονται από πολλούς νέους (αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας άτομα), θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή σας στην σωστή ορθογραφία.

Διαβάζοντας μια λέξη με την σωστή ορθογραφία, είναι πολύ εύκολο να την αναπαράξουμε στο μέλλον γράφοντάς την σωστά. Αν όμως η λέξη εντυπωθεί λανθασμένα, λανθασμένα θα την αναπαράξουμε κι εμείς.

Παλαιότερα, η εφημερίδα ήταν το μέσον για την απομνημόνευση της ορθογραφίας των λέξεων, μέσω της επανάληψης στα άρθρα της.

Τώρα που το Διαδίκτυο ανέλαβε τον ρόλο της ενημέρωσης, αλλά και της εκπαίδευσης σε μεγάλο βαθμό των παιδιών και των νέων, θα ήταν ευχής έργον να αναπαράγει σωστά τις λέξεις της τόσο καταταλαιπωρημένης Ελληνικής Γλώσσας.

Μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική Γλώσσα ομιλείται, γράφεται και διαβάζεται επί πολλούς αιώνες. Η κάθε ελληνική λέξη έχει περάσει από αμέτρητες σμιλεύσεις, ώσπου να φτάσει στην σημερινή της μορφή.

Η κάθε ελληνική λέξη βασίζεται σε ρίζες που χάνονται στα βάθη των αιώνων, περιέχει δε ιδέες που επεξεργάστηκαν επί πολλούς αιώνες οι πρόγονοί μας.

Ας προστατέψουμε αυτά τα υπεραιωνόβια , αέναα μικρά (σε μέγεθος, όχι σε αξία) αριστουργήματα του ελληνικού Πνεύματος, ας βοηθήσουμε την περαιτέρω επιβίωσή τους.

Δείχνουμε σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν ανθρωπότητα μεγάλο ενδιαφέρον για την επιβίωση των ζώων, των φυτών, την διάσωση και διατήρηση των μνημείων.

Ας δείξουμε όλοι οι Έλληνες το ίδιο ενδιαφέρον και για την διάσωση της Ελληνικής Γλώσσας.

Βλέπουμε πολλά αλλότρια Πανεπιστήμια να διδάσκουν την Ελληνική Γλώσσα, οι φοιτητές τους να την μιλούν, να διαγωνίζονται στην γνώση της.

Γνωρίζουν όλοι αυτοί ότι η βάση της ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας, η βάση του νεώτερου πολιτισμού της Ευρώπης, βρίσκεται στην Ελληνική Γλώσσα και την τιμούν δεόντως.

Αντίθετα οι εδώ ηγέτες μας (επειδή τους “πέφτει” “δύσπεπτη” και βαριά για τις διανοητικές τους ικανότητες) θέλουν να την εξαφανίσουν.

Η Ελληνική Γλώσσα είναι το απόσταγμα της μέχρι τώρα πορείας του Ελληνικού Πνεύματος μέσα στον Χρόνο.

Ας μεταλαμπαδεύσουμε αυτή την υπέροχη, πανέμορφη, αριστουργηματική κληρονομιά στα παιδιά μας.

Η μαύρη επέτειος της ανάρτησης της Γερμανικής Σημαίας στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης

2010-04-27T19:51:00.003+03:00

"Εγώ ο Έλληνας", του καθηγητή Γιάννη Πανούση

2010-01-19T08:38:00.004+02:00

Σήμερα έτυχε να "πέσω" πάνω στο παρακάτω άρθρο του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννη Πανούση, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "Hellenic News of America".
Ελπίζω να μου επιτρέπουν την αναδημοσίευση του. Το αναδημοσιεύω αυτούσιο, χωρίς καμία διόρθωση.

Εγώ, ο Έλληνας

Εγώ, ο Έλληνας
Του Γιάννη Α. Πανούση, Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών

«Το δρόμο
πρέπει να βρούμε το δρόμο
κάθε στιγμή
να ξαναβρίσκουμε το δρόμο [...]
Κι εμείς
μ' όλες μας τις αδυναμίες:
η μόνη ελπίδα σωτηρίας».
ΤΙΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ, Κ'εσύ...

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι «ποιας χώρας πολίτης είμαι»; Ποιας κοινωνίας μέλος; Ποιοι είναι οι «δικοί μου» και ποιοι οι «αλλόδημοι»; Ποιος με κυβερνάει και από ποιον να ζητήσω ευθύνες; Οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, τα διάφορα κέντρα εξουσίας, με έκδηλη απορία, έκπληξη, ίσως και περιφρόνηση, μου απαντούν πως ανήκω α ένα «παγκόσμιο χωριό», σε μια παγκόσμια κοινωνία, η οποία περιέχει όλες τις κοινωνίες και κοινότητες που μέχρι σήμερα ήξερα.

Και πως σ' αυτό το παγκόσμιο χωριό μπορεί εγώ να 'μαι περιπλανώμενος χωρικός, αλλά ο φεουδάρχων δεν είναι ορατός, δεν έχει σάρκα και οστά, είναι virtual.

Έτσι, ανεπαισθήτως, βρέθηκα υπήκοος «δικτύων», οπτικών ινών, χειριστών mega-συστημάτων.

Κι ας μην υπέγραψα ποτέ μαζί τους «κοινωνικό συμβόλαιο», κι ας μην έχω βρει διαδικασίες ελέγχου της χρήσης και των χρηστών, κι ας μην αποδέχομαι την ιδεολογία και την ηθική τους.

Πάνε, πέρασαν οι θεσμοί, αποδιοργανώθηκαν οι παραδοσιακές δομές της κοινωνίας, διαβρώθηκαν οι αξίες, υπονομεύτηκε η συνοχή. Παγκόσμια αγορά, τεχνοπόλεμος, ανταγωνισμός, απελευθέρωση, ιδιωτικοποίηση. Κι όλα αυτά χωρίς -ή με λίγη- δη μοκρατία και με έμφαση στην εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας.

Πόσο ξένα αντηχούν ετούτα σ' έναν Έλληνα, γέννημα-θρέμμα της σύγχρονης ιστορίας μας, των δραμάτων και των θαυμάτων της.

Εγώ, ο Έλληνας, που αρνήθηκα βασιλιάδες και δικτάτορες, που αμφισβήτησα δεξιούς, αριστερούς και σοσιαλιστές, που πολέμησα για λευτεριά και δικαιοσύνη, νιώθω να εξουσιάζομαι από διευθυντές διοικητικών συμβουλίων, προέδρους ιδρυμάτων, συζύγους επιχειρηματιών, top managers, «black» τεχνολόγους του πλούτου και flat γραφειοκράτες της ανισότητας.

Αυτοί (νομίζουν ότι) έγιναν «μοντέρνοι» επειδή αποκήρυξαν το παλιό κι εγώ κρατάω καλά φυλαγμένες τις κουβέντες των παλιών πιστών συντρόφων. Με αρνούνται και τους αρνούμαι.

Αρνούμαι να γίνω συνέταιρος/συνένοχος σε μια Εξουσία που δέχτηκε να προσληφθεί υπηρέτρια της αγοράς.

Αρνούμαι τα κοινωνικά μοντέλα που τα παράγουν οι επενδύσεις και όχι οι επαναστάσεις.

Αρνούμαι μια κερδώα δημοκρατία που καλλιεργεί εξαρτημένα ανακλαστικά στους πολίτες (ν' αποδέχονται ως μονόδρομο, ως δεδομένο, ως αναπόφευκτο τον κάθε τύραννο «του οικονομικά ορθού»).

Θα ζήσω στην «κοινωνία των κοινωνιών» κρατώντας ως σημαία μου το δικαίω μα στην ανυπακοή.

Θα ζήσω ερήμην της κοσμικότητας των σαλονιών και υπέρ των απλών ανθρώ πων. Την ελευθερία μου θα την κερδίζω μέσα στην κοινωνία και μαζί με τους συγ-κοινωνούς μου.

Δε θα ψάχνω σε μετα-καφκικά δίκτυα επικοινωνίας συμφερόντων για να συναντήσω τους πολιτικούς πραγματιστές, οι οποίοι ως μόνη αρχή έχουν το enter. Διεκδικώ το δικαίωμα στην ευτυχία με την ίδια ένταση και πάθος που αυτοί υποστηρίζουν τις αναπτυξιακές τους προτάσεις.

Δεν εμπιστεύομαι τους κάθε λογής πατεντάτους επιστήμονες όταν αναμειγνύ ουν αριθμούς χωρίς να «βλέπουν» πρόσωπα και κάνουν λογαριασμούς χωρίς υπο ψία για θυματοποιήσεις.

Παραμένω Έλληνας και ως Έλληνας θα εγγραφώ στους «πολίτες του κόσμου».

Δεν είμαι ιστορικά αναλώσιμος και δε δέχομαι να στιγματίζουν «τον τρόπο ζω ής μου», την κοσμοάποψή μου.

Μοναχικός όταν οι άλλοι γίνονται πλήθος, με τους πολλούς για να βοηθήσω τον κάθε αποκλεισμένο, αυστηρός με τους δικαίους και επιεικής με τους αδικοπραγούντες, γλεντζές στη ζωή και λεβέντης στο θάνατο, ασυμφιλίωτος με τα «ελάχιστα» και ασυμβίβαστος με τα «ταπεινά», τρυφερός αντάρτης, πολυμήχανος στον έρωτα, μπεσαλής στον μπεσαλή, ορίζω τους ρυθμούς της ζωής μου κοιτώντας τους αν θρώπους στα μάτια (και όχι τους δείκτες της οικονομίας), ενεργοποιώ τα όπλα της ψυχής μου όταν η ιστορική μου συνείδηση το επιτάσσει (και όχι όταν υπογράφο νται συμφωνίες και pacta), επικοινωνώ με τους λαούς και τους πολιτισμούς μιλώ ντας τη γλώσσα των ποιητών (και όχι τα «πακέτα» του Internet). Θα δω το μέλλον με το δικό του τρόπο και θ' αγωνιστώ για το μερτικό μου στην ευημερία με τη δι κιά μου αίσθηση δικαίου.

Ούτε η κοσμικότητα των πάτων ούτε η παγκοσμιοποίηση των πάντων με αφο ρούν. Αυτά αναδίνουν μπόχα μπίζνες και όχι άρωμα ζωής.

Ο βασιλιάς απέθανε...

2009-06-28T12:38:00.003+03:00

Ο θρύλος της disco, ο βασιλιάς της pop, πέθανε.

Ονειρεύτηκε, προσπάθησε απόκτησε τόσα πολλά!

Μα πέθανε δυστυχισμένος....

Ποτέ δεν δέχτηκε τον εαυτό του όπως ήταν, ένιωθε τόσο ανασφαλής..
Όλος ο κόσμος υποκλινόταν στο μεγαλείο του, στην τέχνη του, στην φωνή του, στον χορό του, αλλά αυτός ήταν αμετάπειστος - ήθελε να γίνει κάποιος άλλος.

Πολλές εγχειρήσεις, πολλά χρήματα, πολύς χρόνος, πολύς πόνος για να τον φέρουν πιο κοντά στο όνειρό του.
Μα το όνειρό του ήταν θανατηφόρο.

Τώρα, μακριά από το σώμα του, ίσως καταλάβει πως τον αγαπήσαμε γι' αυτό που έκανε, γι' αυτό που μας πρόσφερε και το χρώμα του ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο για την αγάπη μας.

Καλό σου ταξίδι, Μιχάλη!

Και τώρα;

2008-12-08T10:31:00.006+02:00

Η εικόνα αναδημοσιεύεται από το blog Παραπολιτική

Οι νεαροί με τις κουκούλες, τις μάσκες και τα κράνη έκαναν παρανάλωμα του πυρός κάθε μαγαζί, κάθε αυτοκίνητο, κάθε τράπεζα, που έβρισκαν στο διάβα τους.

Δυστυχώς, η τραγική φιγούρα του Αλέξη εξαφανίστηκε πίσω από τα πυκνά σύννεφα καπνού, που ακόμη σκορπούν τα αποκαϊδια από τις περιουσίες, τα όνειρα, τον βιοπορισμό έκατοντάδων συνανθρώπων μας.

Σίγουρα, δεν είναι αυτό, που θα ήθελε ούτε ο Αλέξης, μα ούτε και οι τραγικοί γονείς του.

Οι νεαροί αυτοί κατάφεραν να αμαυρώσουν την μνήμη του Αλέξη,να μαυρίσουν τα φτερά ενός άσπιλου λευκού αγγέλου.

Όλες οι κάμερες, όλες οι συζητήσεις, εστιάζουν στις φασαρίες, στις υλικές ζημιές που προξένησαν αυτοί οι νεαροί.

Ο θάνατος του Αλέξη πέρασε κιόλας σε δεύτερο πλάνο.

Χάθηκε η ουσία της χθεσινής μέρας, κάτω από το βάρος των υλικών ζημιών της χθεσινής νύχτας.

Αντί όλοι να πενθούμε για τον θάνατο του Αλέξη, τώρα ο καθένας πενθεί για τις δικές του ζημιές...

Η λογική σιωπά...

2008-12-07T21:25:00.003+02:00

Όταν τα όπλα ηχούν, η λογική σιωπά.

Όταν η βία αυξάνεται, η ανθρώπινη φύση συρρικνώνεται.

Κρίμα στα νιάτα, κρίμα στους γονείς, κρίμα στη ζωή, κρίμα στην ανθρωπιά...

Από πότε απαγορεύεται η έκφραση προσωπικής γνώμης;

2008-12-02T20:23:00.006+02:00

Πολύς ντόρος έγινε για την Δέσποινα Βανδή και τα άτομα με ειδικές δυνατότητες.

Ο άνθρωπος (βλέπε Δέσποινα Βανδή) δεν στράφηκε κατ' αυτών των ατόμων.

Εξέφρασε μια προσωπική της άποψη ή αν θέλετε ένα προσωπικό της πιστεύω, πως θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να μείνει παράλυτη.

Δεν στράφηκε κατά των παραλύτων. Είπε απλά αυτό που θα προτιμούσε να συμβεί σ'εκείνη.

Εδώ γίνονται αγώνες για να επιτραπεί η ευθανασία σε άτομα που θέλουν να πεθάνουν με αξιοπρέπεια. Γιατί λοιπόν κάποιος δεν έχει το δικαίωμα να πει τι προτιμά για την ζωή του;

Θεωρώ πως η επίθεση κατά της δημοφιλούς τραγοδίστριας έγινε απλά για να γίνει ντόρος κι όχι γιατί υπάρχει κάποιο σοβαρό θέμα. Δεν προσέβαλε κανέναν, δεν στράφηκε κατά κανενός.

Απλά είπε τι θα προτιμούσε να συμβεί σ'εκείνη.

Είναι πια τόσο κακό αυτό;

Το μέγεθος μετράει...

2008-11-19T23:09:00.003+02:00

Ακούστηκε κι αυτό!

Λόγω του μεγέθους του ακινήτου, η συμβολαιογράφος θεωρεί φυσικό κάποια πράγματα (είδος ακινήτου, χρήση, κυριότητα κλπ) να της "ξέφυγαν" κατά την σύνταξη του συμβολαίου.

Είναι πολλά τα λεφτά, γιε μου...

2008-11-19T22:31:00.003+02:00

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω...
Χορός εκατομμυρίων ευρώ γύρω μας: ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές, παρουσιαστές, συμβολαιογράφοι, νομικοί, βουλευτές, πολιτικοί, τραπεζίτες χορεύουν ταγκό με τα εκατομμύρια.
Kι εσύ πασχίζεις να καταφέρεις να πάρεις μια φραντζόλα ψωμί να ταΐσεις την οικογένειά σου.

Μα πώς φτάσαμε σ' αυτή την ασυδοσία;

Το "ωχ αδελφέ" το δικό μας, τους δίνει την ευκαιρία να τα τσεπώσουν.
Δεν αντιδράμε για τον τραγουδιστή,που βγάζει νυχτοκάματο όσο ένας εργάτης τον χρόνο.
Δεν αντιδράμε για τον ποδοσφαιριστή, που για μια σεζόν παίρνει όσα απαιτούνται για την ετήσια λειτουργία ενός νοσοκομείου.
Δεν αντιδράμε για τον παρουσιαστή, που τσεπώνει περισσότερα από έναν καθηγητή πανεπιστημίου.
Δεν αντιδράμε για τον νομικό, που "κλείνει" υποθέσεις μόλις πάρει την πρέπουσα μίζα.
Δεν αντιδράμε για τον συμβολαιογράφο, που με την κατάλληλο "λάδι" παραβλέπει μερικούς ελέγχους ή κάποια έγγραφα.
Δεν αντιδράμε με τον βουλευτή, που πρώτο μέλημά του είναι η αύξηση του μισθού του, των επιδομάτων, της σύνταξής του.
Δεν αντιδράμε με τον πολιτικό, που "περνά" τον δρόμο, από κει που ο μεγαλοκαρχαρίας του "προτείνει".
Δεν αντιδράμε με τον τραπεζίτη, που αυξάνει τα κέρδη της επιχείρησής του (μαζί και τα μπόνους του) ακόμη και κάτω από τις σημερινές δύσκολες συγκυρίες.

Όλοι αυτοί, βρήκαν την ευκαιρία και τα κάνουν. Αφού τα κάνει ο διπλανός του, γιατί να μην τα κάνει κι αυτός;
Κι έτσι ο ένας θρασύς γίνονται δύο, οι δύο τρεις, οι τρεις πολλοί,οι πολλοί πάμπολλοι. Κι όλοι τσεπώνουν χρήμα από τον εργάτη, τον βιοτέχνη, τον υπάλληλο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον συνταξιούχο.

Βλέπεις, είναι πολλά τα λεφτά γιε μου, για να έχουν ενοχές.

Ο Ρυπαίνων (?) πληρώνει...

2008-06-23T23:34:00.004+03:00

Εικόνα δανεισμένη από εδώ

Μετα την περίλαμπρη νίκη, που κατάφερε η Κυβέρνηση κατά της ακρίβειας, αποφάσισε τώρα να στραφεί κατα του νέφους!
Και το νέο, τρομερό και φονικό όπλο; τα..πρόστιμα!!!
Ανάλογα με την ρύπανση του αυτοκινήτου σου, θα καθορίζονται και τα τέλη, που θα πληρώνεις!

Μα Κύριοι, τα αυτοκίνητα "βγάζουν" ρύπους, που εσείς έχετε καθορίσει!
Οι αυτοκινητοβιομηχανίες προσαρμόζονται ανάλογα με τα "στάνταρ" που εσείς έχετε καθορίσει να ισχύουν.
Αφού εσείς έχετε επιτρέψει την εισαγωγή, διάθεση και εμπορία αυτών των αυτοκινήτων, τώρα έρχεστε και ζητάτε να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες ανάλογα με τους ρύπους!

Ποιούς ρύπους;

Τους εργοστασιακούς; Αυτούς εσείς τους έχετε καθορίσει! Τι φταίει ο πολίτης που αγόρασε αυτροκίνητο, που εσείς εγκρίνατε για την χώρα μας;

Τους ρύπους που εκπέμπουν "πειραγμένα" αυτοκίνητα;
Και πώς θα τα μετρήσετε;
Με ξαφνικούς ελέγχους; Δηλαδή, θα είναι είδος προστίμου; Και όταν ο "παραβάτης" συμμορφωθεί, θα του μειώνονται τα τέλη στην επόμενη χρονιά; ή για πάντα θα είναι "σημαδεμένος";
Ή μήπως θα πρέπει να μετρώνται οι ρύποι στα ΚΤΕΟ; Μα τότε θα "φέρνουν" το αυτοκίνητο στα επιτρεπτά όρια, θα το περνάνε και μετά θα το "ξαναπειράζουν".

Μου φαίνεται πως κι αυτό το μέτρο,σημαδεύει στο γάμο του Καραγκιόζη.

Καλή κυρα-Μαρία!

2008-06-02T21:34:00.010+03:00

Κατά τις 12 το μεσημέρι, άφησα το γραφείο μου για να πάω στον φούρνο της γειτονιάς, να πάρω ψωμί.
Καθώς προχωρούσα, ένα νιαούρισμα από μικρό γατάκι, έφτασε στ' αυτιά μου. Το βλέμμα μου πλανήθηκε στα γύρω κτίσματα, ψάχνοντας την πηγή του νιαουρίσματος, μα δεν το εντόπισα. Βλέπεις, σταμάτησε και να νιαουρίζει.
Αποφάσισα να συνεχίσω τον δρόμο μου. Ο διαθέσιμος χρόνος περνούσε αμείλικτα γρήγορα και ποιός ακούει το φεντικό.
Με το πρώτο βήμα, που έκανα, το ξανάκουσα. Αυτή τη φορά μπόρεσα να εντοπίσω και την κατεύθυνση, απ' όπου προερχόταν: ο σκουπιδοτενεκές!!!
Αμέσως έτρεξα κι έψαξα να το βρώ. Μια άσπρη σακούλα κουνιόταν. Την ανέσυρα και προσπάθησα να λύσω τους τρείς (!!!) κόμπους, που ήταν δεμένη. Μάταια! Κι ο χρόνος περνούσε! Το γατάκι θα άντεχε;
Ψηλαφώντας το, έπιασα το νάυλον της σακούλας και το έσκισα. Εκείνη την ώρα, στο νου μου ήρθε η εικόνα του μαιευτήρα, που εφαρμόζει καισαρική τομή, για να φέρει στη ζωή το βρέφος.
Το πήρα στα χέρια μου. Ενα μικρό-μικρό γατάκι, μικρότερο από την παλάμη μου, πάσχιζε να αναπνεύσει.

Πού να το πάω;
Το βρήκα!
Στην κυρά-Μαρία, το σπίτι της είναι κοντά κι αγαπάει τα ζώα. Τι κι αν είναι φτωχή, τι κι αν δουλεύει καθαρίστρια για να σπουδάσει τα τρία παιδιά της και να ταϊσει τον ανήμπορο άντρα της. Αγαπάει τα ζώα.
Τρέχοντας, φτάνω στο σπίτι της.
- Κυρά-Μαρία, ε κυρά-Μαρία!!!
-Τ' είναι καλέ; Τι τρέχει; Αχου, πού το βρήκες καλέ; Φέρτο γρήγορα μέσα, να του δώσω γάλα. Έχω και κρέμα για τα ματάκια του.

Τα γέρικα κι έμπειρα χέρια της το πήραν αγκαλιά κι άρχισε το έργο της περιποίησης. Καθάρισε τα ματάκια του, το χάιδεψε, το τάισε με την σύριγγα.

-Καλή κυρά-Μαρία, να στο αφήσω μέχρι να σχολάσω;
-Και το ρωτάς; Κι αν θες να το αφήσεις, να το μεγαλώσω!
-Όχι, καλή κυρά-Μαρία. Σε μένα το 'δωσε η τύχη. Γραφτό ήταν να το αποκτήσω.

Ο πολιτισμός του "ηλεκτρικού"

2008-03-08T21:19:00.006+02:00

Η μέχρι τώρα εμπειρία μας καταδεικνύει πως η εξάρτηση από μια και μόνο πηγή λογισμικού περικλείει εν δυνάμει κινδύνους ακινητοποίησης των πλείστων πληροφοριακών συστημάτων, συστημάτων που ελέγχουν σχεδόν όλες τις δραστηριότητες της ζωής μας, τα οικονομικά μας, την υγεία μας, τα επαγγελματικά μας, με ανυπολόγιστες συνέπειες στην κοινωνική, οικονομική και επαγγελματική ζωή του καθενός μας.
Αντίδραση - απάντηση σ' αυτήν την κατάσταση, αποτελεί το κίνημα του Ελεύθερου Λογισμικού - Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα .

Κάτι παρόμοιο ισχύει και με την ηλεκτρική ενέργεια.
Οι αλλεπάλληλες διακοπές του ρεύματος σε όλη την επικράτεια, καταδεικνύουν την λανθασμένη πολιτική που ακολουθούμε μέχρι τώρα και στον τομέα της ενέργειας.
Η εξάρτηση από μια και μόνο πηγή για την παροχή ενέργειας, περικλείει κινδύνους ακινητοποίησης όλων των δραστηριοτήτων μας.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα με τις αλλεπάλληλες διακοπές ρεύματος , που αποφασίζουν κάποιοι συνάνθρωποί μας, για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους.
Και φυσικά η προάσπιση των συμφερόντων μιας κοινωνικής ομάδας είναι μεγάλης σημασίας, αλλά δικαιούται αυτή η ομάδα να διακόπτει την παροχή ρεύματος "ετσιθελικά", σε βάρος άλλων πολύ πιο πολυπληθών κοινωνικών ομάδων; Κι όταν μέσα σ' αυτό το σύνολο των ομάδων που ταλαιπωρούνται, περικλείονται μητέρες με μικρά μωρά, έγκυες, ασθενείς, γιατροί, χειρουργούμενοι, νοσοκομεία, μαιευτήρια, θερμοκοιτίδες, άτομα με ειδικές ανάγκες, άτομα κατάκοιτα και πλείστες άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες; Και όχι μόνο αυτοί: και εμείς οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας.
Ο ηλεκτρισμός είναι κοινωνικό αγαθό και ουδείς δικαιούται να το στερεί από τους συνανθρώπους του.
Οι εργαζόμενοι στην Δ.Ε.Η. με τις κινήσεις τους αυτές καταδεικνύουν περίτρανα, πως είναι απλοί, στυγνοί εκβιαστές.
Αδιαφορούν για τις επιπτώσεις των πράξεών τους.
Ενδιαφέρονται μόνο για τα συντεχνιακά τους "δικαιώματα" και καταπατούν τα δικαιώματα των υπόλοιπων -πολύ πιο πολυπληθών- κοινωνικών ομάδων.
Οι εργαζόμενοι στην Δ.Ε.Η. χρησιμοποιούν το μονοπώλιο παροχής ηλεκτρικής ενέργειας εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Με τις πράξεις τους ωθούν το κοινωνικό σύνολο και την ηγεσία του, να στραφούν σε άλλες πηγές παροχής ρεύματος, πέρα από την Δ.Ε.Η.
Έμμεσα, αποδεικνύουν πως δεν πρέπει να έχουμε αυτούς σαν μοναδικούς πάροχους της ηλεκτρικής ενέργειας.
Μας υποδεικνύουν πως η στροφή σε πολλαπλές πηγές ηλεκτρικής ή άλλων μορφών ενέργειας, είναι επιτακτική ανάγκη για την συνέχιση της απρόσκοπτης πορείας στο χρόνο του κοινωνικού συνόλου.

Ήρθε η ώρα για την εξεύρεση ή ίδρυση και άλλων παρόχων ηλεκτρικής ενέργειας;
Ήρθε μήπως η ώρα για την εκμετάλλευση της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας σε οικιακό-ατομικό επίπεδο;

Ερωτήματα που το Υπουργείο Ανάπτυξης, σαν αρμόδιο, θα πρέπει να μελετήσει και να δώσει απαντήσεις, ώστε οι πολίτες αυτής της χώρας να μην είναι αιχμάλωτοι κάποιων συντεχνιών.

Μεταχειρισμένα βιβλία

2008-02-28T08:23:00.004+02:00

Από μικρός που ήμουν, μου άρεσε το διάβασμα.
Τα βιβλία μου άνοιξαν παράθυρα στην Γνώση. Γνώση για τον κόσμο, για τους ανθρώπους, για τον εσωτερικό μου κόσμο, για τα συναισθήματα.

Σιγά σιγά συσσωρεύτηκαν... Πολλά χάρισα, πολλά δάνεισα (στο δρόμο χάθηκαν).
Και πάλι όμως, ο διαθέσιμος χώρος δεν αρκεί. Χρειάζεται πολλά ν' αποχωριστώ, ώστε καινούργια νάρθουν. Η δίψα μου για διάβασμα παραμένει ανικανοποίητη.

Όταν μπαίνω σ' ένα βιβλιοπωλείο, έχοντας στο χέρι μου το χαρτάκι με τον τίτλο του ενός και μόνο βιβλίου, που θέλω ν' αγοράσω, κάτι παθαίνω. Τα μάτια μου ρουφούν με λαχτάρα τους τίτλους των παρακείμενων βιβλίων, τις εικόνες τους, διαβάζω την εισαγωγή τους, κι εκστασιάζομαι!
Αυτό το θέλω, α αυτό είναι ωραίο, για δες, αυτό έχει πλάκα, ώ, κι ετούτο μοιάζει ενδιαφέρον...
Καταλαβαίνεις, γυρνώ στο σπίτι με τα χέρια πιασμένα από το βάρος των βιβλίων, που αγόρασα.

Όμως ο χώρος στο σπίτι μου, παρά την θεωρία του Αινστάιν,παραμένει πεπερασμένος. Και τώρα είναι φίσκα! Κάτι πρέπει να κάνω...

Αποφάσισα πως πρέπει ν' αποχωριστώ κάποια βιβλία!

Με ποιόν τρόπο;

Έτσι έστησα το http://greekusedbooks.blogspot.com εκθέτοντας ένα-ένα τα βιβλία, που αντέχω ν' αποχωριστώ.

Περάστε μια βόλτα, μπορεί κάποιο βιβλίο, να είναι ένα από αυτά, που θα θέλατε να διαβάσετε....

Η ώρα του Πρωθυπουργού

2008-02-23T22:33:00.003+02:00

Εικόνα παρμένη από αυτό το blog

Η ώρα του Πρωθυπουργού την περασμένη Παρασκευή μου άφησε μια πίκρα στο στόμα...

Ο κος Πρωθυπουργός δεν ασχολήθηκε με την παρουσίαση μέτρων για την πάταξη της ακρίβειας, αλλά για την απόκρουση των επιθέσεων της Αντιπολίτευσης.
Εντύπωση μου έκαναν οι απαντήσεις του κου Πρωθυπουργού στις "καταγγελίες" της Αντιπολίτευσης, πως "η Κυβέρνηση χορεύει ταγκό με τους κερδοσκόπους".
Προκάλεσε τον κο Παπανδρέου να αναφέρει "έναν έλεγχο, που γινόταν πριν και καταργήθηκε σήμερα. Έναν ελεγκτικό μηχανισμό που έκανε καλά την δουλειά του πριν και δεν την κάνει σήμερα".

Δηλαδή κε Πρωθυπουργέ, έμμεσα παραδέχεστε πως οι υπάρχοντες μηχανισμοί δεν απέδωσαν στο παρελθόν και δεν αποδίδουν ούτε σήμερα, πως αυτοί οι μηχανισμοί δεν αρκούν για να φρενάρουν την κερδοσκοπία.
Και τι κάνετε γι' αυτό κε Πρωθυπουργέ;
Κε Πρωθυπουργέ δεν σας ψηφίσαμε για να συνεχίσετε τους μηχανισμούς, που όπως συνάγεται από τα λεγόμενά σας, δεν αποδίδουν, αλλά να εφαρμόσετε ριζοσπαστικούς, νέους, που να αποδώσουν, δηλαδή να εκμηδενίσουν την κερδοσκοπία ΠΡΙΝ το πενιχρό εισόδημα του λαού αφανιστεί!
Δεν σας ψηφίσαμε για να είστε θεατής στο θέατρο εξανέμισης του εισοδήματος αλλά να ανεβείτε στη σκηνή και να αλλάξετε την ροή του έργου!
Αφού βλέπετε πως τα υπάρχοντα όπλα δεν καταφέρνουν το αναμενόμενο, γιατί δεν χρησιμοποιείτε άλλα;
Τι μας λέτε;
Πως είστε ανίκανος να καταπολεμήσετε την ακρίβεια;
Πως είστε ανίκανος να συγκρατήσετε τις τιμές;
Πως είστε ανίκανος να εγγυηθείτε το εισόδημα των εργαζομένων;
Τότε γιατί κε Πρωθυπουργέ ζητήσατε την ψήφο μας;

Και μην μου πείτε πως η ενεργοποίηση του παρατηρητηρίου τιμών θα καταπολεμήσει την ακρίβεια. Δεν κατάφερε να συγκρατήσει την τιμή των καυσίμων, θα καταφέρει να συγκρατήσει τις τιμές των super makrets;
Τι περιμένετε; Να κοιτάμε στο ίντερνετ ποιό μαγαζί έχει το γάλα φτηνό, ποιο μαγαζί έχει τα μακαρόνια φτηνά, ποιο μαγαζί έχει το απορρυπαντικό φτηνό, ποιο μαγαζί έχει το χαρτί τουαλέτας φτηνό και να τα επισκεπτόμαστε στη σειρά;
Έχετε κινηθεί στους δρόμους αυτής της πόλης σαν απλός πολίτης;
Έχετε νοιώσει το μποτιλιάρισμα να σας στερεί ώρες, μέρες, μήνες της ζωής σας;
Μάλλον όχι κε Πρωθυπουργέ.
Γιατί τότε θα αναγνωρίζατε την δυσκολία αυτής του μέτρου.
Χώρια που τα καρτέλ εν καιρώ βραχύ θα εξομοιώσουν τις τιμές σε όλα τα καταστήματα, όπως γίνεται με την βενζίνη, το πετρέλαιο, το γάλα, το ψωμί κι όλα τα άλλα βασικά αγαθά.

Δυστυχώς κε Πρωθυπουργέ, τα μέτρα σας (ποια μέτρα σας δηλαδή, των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι , όπως παραδεχτήκατε) δεν αποδίδουν και δεν πρόκειται να αποδώσουν.

Αυτές οι σκέψεις κε Πρωθυπουργέ, είναι που μου έδωσαν την πικρή γεύση στο στόμα μου.

Μήπως σας βρίσκεται καμιά καραμέλα;

Στο κρεββάτι...

2008-02-21T22:01:00.004+02:00

Σήμερα στο γραφείο ένοιωθα περίεργα. Σαν το κεφάλι μου να είναι ξένο.
Μετά από λίγο, οι διάρροιες επιβεβαίωσαν οτι .... αρρώστησα.

Πήρα λοιπόν άδεια και γύρισα σπίτι.

Παρά το καλοριφέρ και το πάπλωμα, εγώ ένοιωθα κρύο.
Το θερμόμετρο επιβεβαίωσε πως έχω και πυρετό. Σκαρφάλωσα μέχρι τους 38.8.
Ωραία, πήρα ένα αντιπυρετικό και έπεσα για ύπνο.

Το απόγευμα, μια κοτόσουπα από θαυματουργά χέρια, με βοήθησε να "στανιάρω".

Ο πυρετός όμως συνεχίζεται.
Κρίμα, έτσι αναγκαστικά θα πρέπει να μείνω μακριά από τους ανθρώπους που αγαπώ πιο πολύ.

Δεν μπορώ τίποτ' άλλο να κάνω παρά υπομονή και να μου ευχηθώ: περαστικά μου!

Μια στάλα ευτυχία

2008-02-17T17:23:00.008+02:00

Σήμερα η μέρα μου ήταν πολύ όμορφη!
Εγώ, ο γιος μου, το χιόνι, ο χιονάνθρωπος, το τζάκι.

Συστατικά, που φτιάχνουν μια στάλα ευτυχία.
Έτσι, ν' αλλάξει λίγο η μίζερη ζωή μας, ν' αποστρέψουμε το βλέμμα και τη σκέψη μας από τα καθημερινά δηλητηριώδη πλάνα της επικαιρότητας.

Μια δεύτερη ευκαιρία

2008-02-17T16:51:00.010+02:00

εικόνα παρμένη από αυτό το blog

Από μικρός παραδινόμουν στην μαγεία του χιονιού!
Ένα πέπλο αγνότητας, ομορφιάς, που εξαγνίζει κάθε τι που τυχαίνει να καλύπτει...
Ένα πέπλο δεύτερης ευκαιρίας.
Σβήνει κάθε τι άσχημο και σου παραδίδει ένα λευκό, παρθένο καμβά, να ζωγραφίσεις απ' την αρχή την καθημερινότητά σου.
Στο χέρι σου και πάλι απλά να την μουτζουρώσεις ή να την διακοσμήσεις με όλου του κόσμου τα καλά!

Από χθες το βράδυ, που όλη η πλάση φωτιζόταν από ένα απόκοσμο φως, η νύχτα έμοιαζε πολική. Το φως δεν παρέδωσε τα ηνία στο σκοτάδι. Αρκέστηκε να τα κρατάν και τα δυο μαζί κι έτσι η νύχτα έγινε μαγική.

Το πρωί όλη η πλάση λευκή, σαν νύφη, άσπιλη, μας χάρισε το φέγγος της.

Ο άνθρωπος άρχισε και πάλι να κάνει ό,τι κάνουν όλα τα ζώα: να σημαδεύει την περιοχή του, να τονίζει την κατοχή του. Πατημασιές κι ίχνη οχημάτων μόλυναν την λευκότητα του χιονιού.

Αλλά η φύση έχει τα δικά της σχέδια. Και φυσικά έχει περισσότερη υπομονή, επιμονή και χρόνο από τον άνθρωπο.

Ξανά η πλάση απέκτησε την λευκότητα του χιονιού, ξανά το πάλλευκο πέπλο του κάλυψε τα φυσικά και τεχνητά κατασκευάσματα.
Για την παντοδύναμη φύση, όλα είναι ένα και το αυτό.
Απλόχερα, αδιάκριτα, επί δικαίων και αδίκων, μοίρασε το λευκό της λησμονιάς.

Στο χέρι μας είναι, μόλις ξυπνήσουμε από το όνειρο, να ζήσουμε μια νέα ζωή, να χαράξουμε μια νέα πορεία.

Νεογέννητο έκθετο στην απονιά του κόσμου

2008-02-10T15:14:00.000+02:00

Πολλές είναι οι ειδήσεις, που ήρθαν στην επιφάνεια, στο χρόνο που πέρασε από την τελευταία γραφή μου.
Λίγο-πολύ σε όλους είναι γνωστά.
Συνηθισμένα θέματα, πολυσυζητημένα, που μας έχουν κουράσει. Τα ίδια και τα ίδια.
Ποιος καλύπτει ποιόν, γιατί κανένας δεν είδε, δεν άκουσε, δεν είπε;
Και η δικαιοσύνη, "τυφλή" ούσα, να παίζει το "γύρω-γύρω όλοι, στη μέση ο Μανώλης...". Και να αθωώνει, γιατί είναι τα "δικά" της παιδιά. Αυτή κι αυτοί είναι ένα. Πώς να κτυπήσει τις σάρκες της;
Κάποιος είπε πως "η συνενοχή είναι πολύ ισχυρός δεσμός".

Και ούτε οι καυγάδες και οι κατινισμοί του κου Κούγια και της πρώην συζύγου του, κας Βατίδου είναι αυτό που μας ενδιαφέρει.

Όμως η είδηση πως ένα νεογέννητο, μετρώντας ζωή μόνο λίγων ωρών, βρέθηκε πεταμένο σε κάδο απορριμμάτων στα Εξάρχεια, εγείρει πολλά ερωτηματικά!
Ας αφήσουμε τις ψευτοκριτικές, πως τάχα μου είναι άπονη η μητέρα του, απάνθρωπη, ανεύθυνη κλπ. κλπ.

Ποια μητέρα κουβαλά, υποθάλπει και γιγαντώνει μέσα της ένα έμβρυο, το τροφοδοτεί με το αίμα της, του δίνει την ανάσα της, το νοιώθει μέσα της για εννιά μήνες, το γεννά μόνη της χωρίς βοήθεια(?) και μετά το πετά στα σκουπίδια;
Γιατί δεν το απέρριψε όταν ήταν ακόμη στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης της, αν δεν το ήθελε;
Πού είναι ο πατέρας του νεογέννητου;
Πού είναι οι συγγενείς της, οι φίλοι της, οι γνωστοί της;

Εδώ έχουμε μια ολόκληρη κοινωνία αδρανούσα.
Αδρανούμε όλοι μας για τον διπλανό μας, για τα προβλήματά του, για τους προβληματισμούς του, για τις ανάγκες του.

Ξέρουμε όμως -δυστυχώς αυτό το κάνουμε πολύ καλά- να κρίνουμε και κυρίως να κατακρίνουμε!
Όποιος κι αν πέσει στην κρίση μας, την "έβαψε". Όπως έλεγε και η συγχωρεμένη η μητέρα μου "ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε". Και μετά θα γείρουμε να κοιμηθούμε, χωρίς τύψεις, σίγουροι κι αθώοι, άνετοι κι ωραίοι.
"Ισιώσαμε" ξανά όλα τα στραβά της κοινωνίας, λύσαμε όλα τα προβλήματα, αναθεματίσαμε τους "άλλους", που δεν κάνουν αυτά που εμείς σκεφτήκαμε και πέσαμε ευτυχισμένοι να κοιμηθούμε τον ύπνο του δικαίου.

Μα τα προβλήματα δεν λύνονται με λόγια, με ατάκες, με εξυπνάδες, με ευχές.
Για να γίνει η ζωή μας καλύτερη, δικαιώτερη, φιλικότερη, πιο ανθρώπινη, "...θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους...".
Θέλει να σηκωθούμε από την αναπαυτική πολυθρόνα μας, να προστρέξουμε στους αναξιοπαθούντες, να βοηθήσουμε την μητέρα, να βοηθήσουμε τον άνεργο, να βοηθήσουμε τον ηλικιωμένο, να βοηθήσουμε τον εθισμένο, να βοηθήσουμε το παιδί.

Κάθε στάδιο της Ζωής, θέλει την βοήθειά μας.

Και μην ακούσω πως "δώκαμε, δώκαμε". Εδώ δεν πρόκειται για υλική βοήθεια - που κι αυτή βοηθά σημαντικά- μα κυρίως για υποστήριξη. Δεν θα την πω ψυχολογική, γιατί δεν είναι. Είναι υποστήριξη ανθρώπου προς άνθρωπο, ενός όντος προς άλλο ον της ίδιας συνομοταξίας.

Εκατοντάδες φιλόζωοι φροντίζουν τα ζώα τους μα και τα αδέσποτα, του δρόμου.
Είναι τόσο δύσκολο να φροντίσουμε τον διπλανό μας; Τον έχουμε ρωτήσει ποτέ πως τον λένε; Πώς (και αν) τα βγάζει πέρα; Ποιες είναι οι ανάγκες του; Πως μπορούμε να τον βοηθήσουμε;

Ποιος από μας ρώτησε την ετοιμόγεννη αν χρειάζεται κάτι;
Ποιος από μας της συμπαραστάθηκε την ώρα της γέννας;
Ποιος από μας της έδινε κουράγιο ν' αντέξει τους πόνους της γέννας;
Ποιος από μας φρόντισε την λεχώνα και το νεογέννητο;

Πού είμασταν όλοι την ώρα που το Μέλλον μας ξεπρόβαλε στον κόσμο;

Μήπως την κατακρίναμε;
Μήπως την βρίσαμε;
Μήπως την κατηγορήσαμε;
Μήπως την στιγματίσαμε;
Μήπως εμείς την σπρώξαμε σ' αυτήν την αποτρόπαια πράξη;
Μήπως απλά θερίσαμε ό,τι σπείραμε;

Η κοινωνία είναι ένα πλέγμα. Ό,που κι αν σπάσει η συνοχή του, το πλέγμα πλήττεται.

Θα πρέπει λοιπόν εμείς ν' αλλάξουμε την στάση μας.
Θα πρέπει εμείς ν' απλώσουμε το χέρι μας.

Όπως είπε ο Martin Luther King Jr.,

ή θα μάθουμε να ζούμε όλοι μαζί σαν αδέλφια
ή θα καταστραφούμε όλοι μαζί σαν ανόητοι

Ένα αγώνας μπάσκετ

2008-01-27T21:31:00.000+02:00

Σήμερα πήγα να δω τον γιό μου να παίζει μπάσκετ.
Ένας φιλικός αγώνας μπάσκετ, σε μια μικρή πόλη της Αττικής.
Κι όμως, με πόση προσήλωση παρακολουθούσα, τι καρδιοκτύπι κάθε κίνησή του συνόδευε.
Σκληρός μαχητής, ακούραστος, ομαδικός, συνεργάσιμος, υπάκουος!
Μια άλλη πτυχή του ξεδιπλώθηκε μπρός μου!
Ο γιός μου! Δικός μου κι όχι δικός μου!
Κομμάτι μου και συνάμα εφ'εαυτού υπάρχων!

Μια ύπαρξη ξέχωρη από μένα, ξέχωρη από την μητέρα του.
΄Ενας καινούργιος κόσμος, ο κόσμος του. Διαφορετικός από τον δικό μου, διαφορετικός από τον κόσμο της μητέρας του.

Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός!

Άκρα του τάφου σιωπή

2008-01-23T15:52:00.000+02:00

Τώρα που ο κος Ζαχόπουλος κατάφερε να ψελλίσει μερικές λέξεις, μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε ποιά θα είναι η τύχη του;
Μέχρι τώρα, πολλοί (ερωμένη, δικηγόροι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, είναι μερικοί απ' αυτούς) θέλησαν να του κλείσουν το στόμα εκβιάζοντάς τον και μέσω αυτού να εκβιάσουν την Κυβέρνηση.
Ο κος Ζαχόπουλος λοιπόν γνωρίζει πράγματα, πολλά-πολλά πράγματα.
Και όλοι οι εμπλεκόμενοι γνωρίζουν πως γνωρίζει.
Κια οι εμπλεκόμενοι είναι "σπουδαίοι". Ποιός απ' αυτούς θα διακινδυνεύσει την θέση του για να ακουστεί η αλήθεια από το στόμα του κου Ζαχόπουλου;
Μήπως λοιπόν άλλα γρανάζια (κρατικά και παρακρατικά) θα κινηθούν ώστε να αποσοβήσουν τον κίνδυνο να ξεσκεπαστούν;
Μήπως μόνο το στόμα του πεθαμένου είναι τάφος;

Τρέμετε!

2008-01-22T14:00:00.000+02:00

Ηθελημένα μέχρι τώρα έχω κρατήσει αποστάσεις από τις τεκταινόμενες "Ζαχοπουλιάδες" και "Αθανασιάδες" ή τις εντός ολίγου εμφανιζόμενες "ΝΔδιάδες" και "Καραμανλιάδες".
Ο λόγος δεν είναι πως δεν με ενδιαφέρουν! Το αντίθετο μπορώ να πω.
Όμως τι να προσθέσεις στον ομοβροντίες πυροβολισμών απ΄ όλες τις πλευρές; Τι μιλιά να βγάλεις; Πώς ν' ακουστείς πάνω απο τον ορυμαγδό των ειδώλων, που πέφτουν το ένα μετά το άλλο; Ποιόν και πώς να βρίσεις, ώστε να καταλάβουν και οι μεν και οι δε πως πια δεν αντέχεις άλλο! Οι μεν πυροβολούν τους δε, η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί την μάνα. Και στην μέση ο άμοιρος αυτός λαός, που όλο πληρώνει και πληρώνει και πληρώνει κι ακόμη απλήρωτα τα 'χει!
Ολυμπιακή πληρώνει, λιμάνια πληρώνει, πυρκαγιές πληρώνει, ομόλογα πληρώνει, ασφαλιστικό πληρώνει, Ινδούς πληρώνει, υποκλοπές πληρώνει, Ίμια πληρώνει, Σκόπια πληρώνει και πάλι χρωστάει!

Ως πότε κύριοι κυβερνώντες θα ενδιαφέρεστε ΜΟΝΟ για την τσέπη σας;
Νισάφι πια κύριοι μαύροι, κίτρινοι, πράσινοι, γαλάζιοι, ροζ, κόκκινοι, ό,τι απόχρωση και νά 'χετε!
Σας σιχάθηκα!

Ξεροσταλιάζω να βγάλω μια φέτα ψωμί για την οικογένειά μου και σεις τα έχετε για πασατέμπο!

Αγωνιώ για το αύριο κι εσείς εξασφαλίζετε το μεθαύριο των δισέγγονών σας!

Έλεος πια! Τα σαγόνια σας δεν πονέσανε;

Μην κοιτάτε που μέχρι τώρα πίστεψα στα λόγια σας! Οι πράξεις σας σας ξεσκεπάζουν!
Κρατηθείτε μακριά! Να φοβάστε! Το σκύψιμο άλλο πια δεν αντέχεται, ο σβέρκος πονάει!
Ανάγκη να ισιώσω το κορμί μου, αέρα ελεύθερο να γεμίσω να πνευμόνια μου, ουρανό και θάλασσα η ματιά μου να ρεμβάσει!
Κρατηθείτε μακριά! Ο γίγαντας λαός αφυπνίζεται! Ο γύψος σπάει, τα μέλη κινούνται! Ρομφαία κρατάει!
Τρέμετε!

Ας σοβαρευτούμε!

2008-01-17T14:34:00.000+02:00

Μα είναι δυνατόν;
Νεκρός για τα γκολ μιας ποδοσφαιρικής ομάδας;
Εμφύλιος για την μπάλα;

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους!
Καταλαβαίνω πως η αγανάκτηση, που νοιώθουμε όλοι από τα πολυάριθμα σκάνδαλα, που μας περιστοιχίζουν στην πολιτική ζωή, από τα πτερόεντα εκατομμύρια που αλλάζουν χέρια εν ριπή οφθαλμού, μας έχει αποτρελλάνει.
Η πίεση του άδειου πορτοφολιού μας έχει γονατίσει.

Μα από το σημείο της έντονης δυσαρέσκειας, της μεγάλης απογοήτευσης, της απαξίωσης, μέχρι του σημείου να σκοτώνουμε και να σκοτωνόμαστε "δι' ασήμαντον αφορμήν" είναι τεράστια η απόσταση και κανείς δεν πρέπει να την διανύει.

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους!

Το δέντρο της γης

2008-01-06T15:22:00.000+02:00

Σήμερα παραδοσιακά οι καλικάντζαροι ξαναγυρνούν στα τάρταρα της γης, να ξαναρχίσουν το ροκάνισμα του δέντρου, που στηρίζεται η γη.
Αυτή τη φορά, τσαντίστηκαν όμως πολύ, γιατί δεν περίμεναν, πως η απουσία τους για μόνο λίγες μέρες, θα θέριευε τόσο πολύ το δέντρο κι άρχισαν με μανία να το κτυπούν, με τα κοφτερά τσεκούρια τους.
Αποτέλεσμα, να νιώσουμε τον θυμό τους, στις 07.14'.

Ο σεισμός, παρόλο, που ήταν πολύ δυνατός, προκάλεσε ελάχιστες υλικές ζημιές, σε παλιά κυρίως κτίσματα, λόγω του μεγάλου βάθους του εστιακού κέντρου του.

Κάποιοι απ' αυτούς, που ξύπνησαν ετοιμάστηκαν για να παρακολουθήσουν τον αγιασμό των υδάτων.
Άλλοι συνέχισαν τον ύπνο τους.

Οι καλικάντζαροι για άλλη μια φορά δεν κατάφεραν να τρομοκρατήσουν τους ανθρώπους....

Αλήθεια ή ανέκδοτο;

2008-01-02T23:37:00.000+02:00

Στο in2life διάβασα το παρακάτω:
Αν είναι ανέκδοτο, είναι πολύ πετυχημένο, αν είναι αλήθεια είναι τραγικό!

* Την «παγκόσµια έρευνα που πραγµατοποιήθηκε από τον ΟΗΕ, με μία και μοναδική ερώτηση:
«Παρακαλώ να εκφέρετε την τίµια και ειλικρινή γνώµη σας για τη λύση στο πρόßληµα της έλλειψης τροφίµων στον υπόλοιπο κόσµο»
και η οποία απέτυχε για τους παρακάτω λόγους:

Στην Αφρική δεν ήξεραν τι σηµαίνει τρόφιµα
Στην Ανατολική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σηµαίνει τίµια.
Στην Αγγλία δεν ήξεραν τι σηµαίνει ειλικρινής.
Στην Δυτική Ευρώπη δεν ήξεραν τι σηµαίνει έλλειψη.
Στην Σκανδιναßία δεν ήξεραν τι σηµαίνει πρόßληµα.
Στην Κίνα δεν ήξεραν τι σηµαίνει γνώµη.
Στη Μέση Ανατολή δεν ήξεραν τι σηµαίνει λύση.
Στη Νότια Αµερική δεν ήξεραν τι σηµαίνει παρακαλώ.
Στις δε ΗΠΑ δεν ήξεραν τι σηµαίνει υπόλοιπος κόσµος»

Καλή χρονιά!

2008-01-01T12:49:00.000+02:00

Καλή Χρονιά!
2008 χαρές κάθε πρωί να σας κτυπούν την πόρτα!

Παρόλο που πολλές φορές έπιασα την πένα να γράψω ( μα τι παλιομοδίτης, που είμαι), πάντα τα παράταγα στη μέση.

Τώρα λοιπόν, μόνο για ευχές θα μιλήσω!

Εύχομαι ολόψυχα, σε όλο τον κόσμο, αγάπη, ειρήνη, ευμάρεια, ευτυχία, χαρά, ευημερία!

Εύχομαι στα παιδιά του κόσμου, να μεγαλώσουν χωρίς προβλήματα, μέσα σε κλίμα αγάπης, κατανόησης, ηρεμίας, χαράς και παιχνιδιού!

Εύχομαι στους ηλικιωμένους, να έχουν κοντά τους τους δικούς τους ανθρώπους, την οικογένειά τους, το σπιτικό τους γεμάτο από υλικά αγαθά, να απολαύσουν αυτά για τα οποία μόχθησαν, να περπατούν στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά!

Εύχομαι στους ανθρώπους της παραγωγικής ηλικίας, πάντα να έχουν μια βιοποριστική πηγή ενδιαφέρουσα, που να τους γεμίζει κάθε πρωί που ξυπνούν για την δουλειά τους, να τους αποφέρει τα αναγκαία για να ζουν μια ζωή άνετη, χωρίς προβλήματα και γκρίνιες!

Εύχομαι στους πολιτικούς ταγούς της ανθρωπότητας, να ασπαστούν την αδελφοσύνη των λαών, να αγαπήσουν τους λαούς τους, να φροντίσουν τους λαούς τους, να μοχθήσουν για τους λαούς τους! Να κάνουν πολέμους - και μάλιστα τολμώ να πω πως απαιτώ να είναι νικηφόροι - ενάντια στην ανέχεια, την φτώχεια, την πείνα, την αγραμματοσύνη, τον καιροσκοπισμό, τον κομπογιαννιτισμό.

Εύχομαι τέλος σε καθένα από μας, κάθε μέρα να ακούμε και να λέμε ένα καλό λόγο, να σκορπίζουμε χαμόγελα στους συνανθρώπους μας.

Καλή χρονιά!

Θερμές ευχές για Καλά Χριστούγεννα!

2007-12-24T23:33:00.000+02:00

Από καρδιάς ευχές για
χαρούμενα & ευτυχισμένα
Χριστούγεννα
σε όλο τον κόσμο!!!
Το αστέρι της Βηθλεέμ,
ας δώσει φως και φώτιση
σε όλους μας,
ώστε η Γη να παραμείνει κατοικήσιμη
για τις επόμενες γενιές.

Γενναιοδωρία

2007-12-24T09:19:00.000+02:00

Μόνο ένας φτωχός ξέρει τι σημαίνει να είσαι σε ανάγκη, γι' αυτό και μπορεί να είναι τόσο γενναιόδωρος!

Γιε μου ....

2007-12-21T20:37:00.000+02:00

Οι ενήλικοι γενικά και οι γονείς ειδικότερα, βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση, σε σχέση με τα ανήλικα παιδιά τους.
Ασκούν επάνω τους μια "εξουσία". Στα μάτια των παιδιών είναι οι "ισχυροί". Και όπως κάθε είδους εξουσία, έτσι κι αυτή σε μεθάει, όπως οι Σειρήνες τους ναυτικούς. Πρέπει γερά δεμένος να 'σαι, ώστε να μην μαγευτείς, να μην παραδοθείς σ' αυτές.
Πόσοι όμως το πετυχαίνουν;
Και πόσοι άλλοι χρησιμοποιούν αυτήν την εξουσία για την ολοένα και μεγαλύτερη υποταγή του παιδιού, στον γονιό του;
Συμβαίνει πλείστες φορές στην περίπτωση διαζευγμένων γονιών.
Ο έχων την επιμέλεια (που συνηθέστατα ο δικαστής αναθέτει στην μητέρα) χρησιμοποιεί το παιδί για να εκδικηθεί τον πατέρα του παιδιού.
Δυστυχώς, καμία Κοινωνική Πρόνοια δεν εμβαθύνει τόσο στην επαφή με το παιδί, ώστε να δει τις αμυδρά διαγραφόμενες ενδείξεις περί πόλωσης του παιδιού.
Κανείς δικαστής δεν αναλογίζεται αν αποφάσισε σωστά για την ανάθεση της επιμέλειας. Στην απαλοιφή των πιθανών ηθικών αντιρρήσεων και αποριών, έρχεται ο Νόμος να κλείσει τις χαραμάδες.
Έτσι, ο δικαστής κοιμάται ήσυχος πως έπραξε το σωστό.

Και η μητέρα χρησιμοποιεί το παιδί σαν λάφυρο.
"Στο πήρα", φωνάζει και γελά χαιρέκακα.
Κι εσύ μαζεύεσαι στην γωνία σου, περιμένοντας την ορισμένη μέρα και ώρα, να δεις το παιδί σου για ορισμένο χρόνο.

Κι αν δεν στο δώσει; Αν προβάλλει διάφορες δικαιολογίες και συ μένεις μόνο με την λαχτάρα να δεις το παιδί σου; Τίποτα άμεσο. Τρέξε στον δικηγόρο, δώσε λάδι στην δικοπαραγωγική μηχανή. Το αποτέλεσμα; Σίγουρα αρνητικό. Σ' αυτό βοηθά και η προηγούμενη απόφαση ανάθεσης επιμέλειας.

Κι όταν τύχει και το δεις, σαν μαγνητόφωνο σου λέει τα λόγια, που του έμαθε παπαγαλία και σου σχίζει την καρδιά.

Γιατί;

Ρωτάς: "Αγαπάς το παιδί σου; Γιατί το δηλητηριάζεις; Γιατί το εμπλέκεις στην διαμάχη αυτή; Δεν είναι δική του, δεν πρέπει να γίνει δική του".

Μα αυτή συνεχίζει το ίδιο βιολί, χειμώνα - καλοκαίρι...προσπαθεί να αλώσει το μυαλό, την ψυχή, την θέληση, την γνώση του παιδιού... Του δίνει τα δικά της παραμορφωτικά γυαλιά να δει την πραγματικότητα.

Και τι εναλλακτική έχεις;
Μόνο υπομονή.
Υπομονή, πως όταν μεγαλώσει το παιδί σου, κάποιο κομμάτι θα έχει μείνει αγνό, κάποιο κομμάτι δεν θα έχει αλλοτριωθεί.
Θα ψάξει, ελπίζεις, τότε να σε βρει, να σε γνωρίσει πραγματικά. Ποιος είσαι; Γιατί είσαι μακριά; Το αγαπάς;
Χιλιάδες απαντήσεις έχεις ετοιμάσει, για ερωτήσεις, που πιθανόν ποτέ να μην τεθούν.
Δεν πειράζει. Πολλοί έχουν πει πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Δεν σου μένει παρά να το τσεκάρεις.

Κλείστε αφτιά - γρατζουνάω κιθάρα

2007-12-17T22:29:00.000+02:00

Και να που η προσφορά ενός πολυκαταστήματος, μ' έφερε για δεύτερη φορά στη ζωή μου, να γρατζουνάω μια κιθάρα.
Την πρώτη φορά ήταν πριν πολλά χρόνια - ήμουν γύρω στα 16. Την παράτησα, γιατί ο δάσκαλός μου έφυγε για περιοδεία. Ο αντικαταστάτης του ήταν στεγνός και στυγνός! Τού'πα "Άντε γειά" κι έφυγα.

Τώρα βρήκα πάλι αφορμή να μου δώσω μια δεύτερη ευκαιρία.
Αυτή τη φορά δεν θα πάω σε Ωδείο, τ' αποφάσισα. Μόνος μου θα βγάλω τα μάτια μου - εεε, θα μάθω, ήθελα να πω!
Τι έκανα τόσα χρόνια Μουσική στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο;
Έψαξα στο internet για δωρεάν προγράμματα κουρδίσματος, μετρονόμους, και .... μαθήματα!
Βρήκα και ... άρχισα δουλειά!
Παιδεύτηκα λίγο με το κούρδισμα (περίπου 4 ώρες, για να βρω κάποιο πρόγραμμα, που να με ικανοποιεί και μισή με μία ώρα για να κουρντίσω την κιθάρα). Το αποτέλεσμα ενθαρρυντικό! Οι χορδές ακούγονται σαν ... κανονικές χορδές κιθάρας. Μπράβο μου!
Αρκετή δουλειά για σήμερα όμως, τα μάτια μου σαν να κατάπιαν άμμο, απαιτούν ξεκούραση.
Την ακούμπησα λοιπόν κόντρα στην βιβλιοθήκη (να θυμηθώ να πάρω μια βάση), την καληνύχτισα και της έσβησα το φως!
Ας ξεκουραστεί κι αυτή! Αύριο την περιμένει μια δύσκολη μέρα!
.......(έπεται συνέχεια)......

Η αξία ενός δώρου

2007-12-14T08:33:00.000+02:00

.... Και μέσα στην παραζάλη της οικονομικής ασφυξίας, ένα δώρο μου δόθηκε χτες, "γιατί έτσι", χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο.
Κατσουφιασμένος, μπαϊλντισμένος, το δέχτηκα με ένα ψυχρό "ευχαριστώ".

Στο σπίτι το έβγαλα από την τσάντα.
Το περιτύλιγμα ωραίο, από σοβαρό κατάστημα. Μα τι στο το καλό;
Έσκισα το περιτύλιγμα.
Γαλάζια γράμματα σε χρυσό φόντο "365 ημέρες ευτυχίας - ημερολόγιο 2008".
Κια μόνο η λέξη ευτυχία, με έκανε να χαμογελάσω. Ναι, ευτυχία. Κόντρα σε όλους, που θέλουν να μου στερήσουν το χαμόγελο, κόντρα σε όλους, που θέλουν να με βγάλουν τρελλό, κόντρα σε όλους που θέλουν να απομηζύσουν κάθε ικμάδα του πνεύματος και του σώματος, κόντρα σε όλους που θέλουν να μετατραπώ σ' ένα ρομπότ, χωρίς αισθήματα, προγραμματισμένο μόνο για σπίτι-δουλειά-σπίτι, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ.

Και μόνο το διάβασμα της λέξης "ΕΥΤΥΧΙΑ" στάθηκε ικανό να με αφυπνίσει, να μου υπενθυμίσει πως πάνω από την βαριά συννεφιά ο ήλιος υπάρχει.Με τις ζωοδότες ακτίνες του τα σύννεφα θα διαλυθούν, το φως και πάλι θα λάμψει.

Σ' ευχαριστώ για το δώρο σου!
Μου έδωσε πολύ περισσότερα από όσο σου στοίχισε!

Σεμνά και ταπεινά!

2007-12-11T15:02:00.000+02:00

Η Προεδρία της Δημοκρατίας αποφάσισε την ακύρωση των φετινών δεξιώσεων, που κατά παράδοση παραθέτει προς διάφορους φορείς και αντιπροσώπους Αρχών της χώρας, επ' ευκαιρία των Εορτών.
Τα σχετικά κονδύλια, που θα εδίδοντο γι' αυτές τις εκδηλώσεις, θα επιστραφούν στο Υπουργείο Οικονομικών προκειμένου να διατεθούν στο Ειδικό ταμείο Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών.
Ο υποφαινόμενος - ένας μικρός και ασήμαντος πολίτης αυτής της έρημης χώρας - εκφράζει τα ειλικρινή συγχαρητήρια στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κον Κάρολο Παπούλια, που με την κίνησή του αυτή, δείχνει την ταπεινότητα και την σεμνότητα, που τον διακρίνει καθ' όλη την μακρόχρονη πορεία του στο πολιτικό γίγνεσθαι αυτής της Χώρας!
Μακάρι να γίνει παράδειγμα για όλους τους πολιτικούς, ώστε να καταλάβουν πως ο Καίσαρας μπορεί να μην υπάρχει πιά, αλλά η γυναίκα του πρέπει να υπάρχει σε κάθε έκφανση της ζωής των πολιτικών μας.

Κλείστε τον διακόπτη!

2007-12-10T21:38:00.001+02:00

Το Σάββατο 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ και 12.00 το μεσημέρι, ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ όλοι για 15 ΛΕΠΤΑ ΤΟ ΔΙΑΚΟΠΤΗ !!! Διαμαρτυρόμαστε έτσι έμπρακτα για τις νέες εξοντωτικές αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ.

....Από το blog του ΝΕΟΥ ΙΝΚΑ, μια κίνηση μποϋκοτάζ και όχι μόνο, ενάντια στις αυταρχικές αυξήσεις της ΔΕΗ.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

2007-12-09T21:23:00.000+02:00

Βλέπω πως το ημερολόγιο δείχνει λίγες μέρες ακόμη πριν τα Χριστούγεννα.
Αποφασίζω πως οι γιορτές είναι ... γιορτές κι έτσι λέω να αφεθώ στο πνεύμα των Χριστουγέννων, να χαμογελάσω, να γιορτάσω, να ευφρανθώ.

Στη γωνιά συναντώ τον ζητιάνο της γειτονιάς.
Μόνιμα σ' αυτό το στέκι, δουλεύει συγκεκριμένες ώρες: 8 με 2. Ωράριο κανονικό. Πολύ τυπικός σας λέω. Μήτε με χιόνια, μήτε με βροχή, μήτε με καύσωνα εγκαταλείπει το στέκι του! Παράδειγμα ευσυνείδητου εργαζόμενου προς μίμηση!
Ανοίγω το πορτοφόλι μου να δώσω ελεημοσύνη και τι να δω! Τα λεφτά είναι λίγα, τι λίγα, λιγοστά, τι λιγοστά, αόρατα!
Μα πληρώθηκα στο τέλος του προηγούμενου μήνα, κι ακόμη δεν φτάσαμε στις 15!Τότε θα έπρεπε να έχει αδειάσει! Τουλάχιστον μέχρι τώρα έτσι συνέβαινε! Το χρήμα μου συνήθως παρέδιδε το πνεύμα του στις 15!
Τι συνέβη;
Πού πήγαν;
Δεν αγόρασα πούρα, δεν αγόρασα ούτε καν τσιγάρα!
Δεν αγόρασα κρέας, δεν αγόρασα ούτε καν όσπρια!
Πού πήγαν;
Αναπαριστώ στην οθόνη του μυαλού μου κάθε βήμα, που έκανα από τις 30 μέχρι τώρα!
Μπήκα στο σούπερ μάρκετ, πήρα χαρτί κουζίνας (στο Παρίσι έχει λιγότερο από την μισή τιμή), φρυγανιές (στο Βερολίνο έχει το ένα τρίτο της τιμής) και γάλα (Στις κυριότερες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έχει ίδια ή φτηνότερη τιμή) .
Και πάλι, έπρεπε να έχω ακόμη χρήματα. Γιατί δεν έχω;
Α, ναι πλήρωσα το λογαριασμό στη ΔΕΗ, ξέρετε την εταιρεία, που μας ... αλλάζει τα φώτα!
Όποτε θέλει αυξάνει το κόστος του ρεύματος, χωρίς να σκεφτεί το εισόδημα των εργαζομένων και των συνταξιούχων. "Αυτοί ας κρυώνουν", όπως είπε και προ καιρού ο τότε Υπουργός κατά την (τότε) αύξηση της τιμής του πετρελαίου.
Τελικά η αναλγησία των προεστών του χωριού μας αυξάνεται κατά μεγαλύτερο ποσοστό από τον πληθωρισμό, το έχετε προσέξει;
Πάει πακέτο με την ακρίβεια, τις αυξήσεις στις ΔΕΚΟ, τις αυξήσεις στους φόρους, τις αυξήσεις στις εισφορές.
Η ουσία όμως είναι μια: Το πορτοφόλι είναι άδειο!
Κι ερωτώ: Με τι λεφτά να αγοράσω λαμπιόνια και στολίδια για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, δώρο για το παιδί μου;
Τι να του πω;
Πως φέτος δεν θα στολίσουμε δέντρο, δεν θα νιώσει την χαρά του ανοίγματος του δώρου του γιατί τα χρήματά μου δεν έφτασαν;
Να δανειστώ! Καλέ μου ζητιάνε, μπορείς να μου δανείσεις λίγα χρήματα;
Ναι φίλοι μου, το πνεύμα των Χριστουγέννων υπάρχει!
Ο ζητιάνος μου έδωσε χρήματα, να στολίσω το δέντρο, να χαρεί το παιδί μου!

Ποιό είναι το νόημα;
Πως πια οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι δεν έχουν άλλα να δώσουν!
Ας στραφεί η Κυβέρνηση στον έλεγχο της αγοράς.
Ας στραφεί η Κυβέρνηση προς την φοροδιαφυγή, που οργιάζει στην Ελλάδα!
Ας στραφεί στην φορολόγηση των "εχόντων".
Έχετε ακούσει για τα ποσά που εισπράττουν οι τραγουδιστές και οι ποδοσφαιριστές;
Έχετε σκεφτεί πόσοι μισθοί αντιστοιχούν σε ένα "νυχτοκάματο" ενός καλλιτέχνη;
Έχετε σκεφθεί πόσο τιμολογείται το ωρομίσθιο ενός ποδοσφαιριστή;
Όλα αυτά τα αστρονομικά ποσά, ξέρετε πόσο προκαλούν τους μισθοσυντήρητους;
Αμ οι δικηγόροι; Πού κάθε ώρα τους τιμολογείται από 300 ευρώ και πάνω μα το αποτέλεσμα χωρίς εγγύηση;
Οι γιατροί; Πόσοι απ' αυτούς κόβουν απόδειξη για τα 100-150 ευρώ που παίρνουν σε κάθε επίσκεψη των ασθενών, που γεμίζουν τις αίθουσες αναμονής των ιατρείων τους; Και προς Θεού, μην ζητήσεις απόδειξη, γιατί μαζί με αυτήν, μπορεί να σου κόψει και καμιά αρτηρία. Και βεβαίως και σ' αυτούς το αποτέλεσμα είναι χωρίς εγγύηση.

Ας στραφείτε λοιπόν κύριοι κυβερνώντες στους έχοντες. Και μην πείτε πως δεν τους ξέρετε. Έχετε Υπουργείο Συγκοινωνιών, οπου όλα τα πολυτελή αυτοκίνητα είναι καταχωρημένα, έχετε Εφορίες, Υποθηκοφυλακεία και Κτηματολόγια όπου όλα τα ακίνητα είναι καταχωρημένα. Εκεί ψάξτε! Όχι στις τσέπες μας! Αυτές άδειασαν εδώ και χρόνια! Από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης το κυρίαρχο σύνθημα των πολιτικών ήταν "Λιτότης¨.
Αυτή η ¨Λιτότης" γιγάντωσε τους εξυπνάκηδες και φτώχυνε τους ευσυνείδητους πολίτες αυτής της χώρας. Φτάνει πια!

Σ'αγαπώ!

2007-12-06T22:18:00.000+02:00

Σε γνώρισα παιδούλα, σε χαίρομαι μεστή γυναίκα!
Κάθε στιγμή, που σε κοιτάζω, νοιώθω ξανά της νιότης μου τον έρωτα.
Διαπερνά τα χρόνια του χωρισμού, ορθώνεται μπροστά σου αλώβητος, σε τυλίγει με το απαλό πέπλο του ονείρου! Το όνειρο μου έγινε πραγματικότητα!

Η αγκαλιά σου ο παράδεισός μου!

Η ανάσα σου δίνει πνοή στο χωματένιο μόρφωμα, που στεγάζει τον έρωτά μου για σένα – το κορμί μου.
Σαν τον Οδυσσέα, μέσα από τρικυμίες, μέσα από Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, μέσα από Κίρκες, γύρισα!
Με γκρίζα μαλλιά, με γερμένους ώμους,με θαμπό βλέμμα μα με νεανικό έρωτα στην καρδιά μου για σένα, γύρισα!

Τα μάτια μου λαχταρούν να γεμίσουν από την μορφή σου, τα χέρια μου λαχταρούν να αγγίξουν το βελούδινο δέρμα σου, το κορμί μου λαχταρά να ενωθεί με το κορμί σου, η ψυχή μου λαχταρά να να γίνει ένα με την δική σου.

Κάθε μέρα, νοιώθω πως σ' ερωτεύομαι ξανά από την αρχή!

Ραντάρ τα μάτια μου και τ' αυτιά μου, ψάχνουν τον αέρα, τον χώρο, το περιβάλλον να εστιάσουν σε σένα. Απέραντη χαρά πλημμυρίζει την ψυχή μου, σαν εμφανιστείς στον ορίζοντα των αισθήσεών μου. Πόσο σ' αγαπώ!

Λόγια δεν υπάρχουν να περιγράψουν αυτό που νοιώθω για σένα!
Λεξοπλάστης να γίνω, καινούργιες λέξεις να φτιάξω, τον έρωτά μου να χωρέσουν!
Μα πώς;
Πώς η γυάλα να χωρέσει το δελφίνι;
Πώς το κουκλόσπιτο να χωρέσει τον γίγαντα;
Πώς το μπουκάλι να χωρέσει την θάλασσα;
Πώς το σημείο να χωρέσει το άπειρο;
Ανείπωτη η αγάπη μου θα μείνει. Με αυτόν τον καημό η καρδιά μου θα σβήσει.
Τον έρωτά της δεν κατάφερε να σου τραγουδήσει.

ΓΥΝΑΙΚΑ

Όλα τα γράμματα κεφαλαία, όλα μαζί στο στο κόκκινο!
Κόκκινο της έντασης, κόκκινο της χαράς, κόκκινο του πάθους, κόκκινο της ζωής!

Αγάπη μου, σ' ευχαριστώ, που μου δίνεις ζωή!
Ζωή, σ' ευχαριστώ που μου δίνεις την αγάπη μου!

Γράμμα στον Άι-Βασίλη

2007-12-02T14:29:00.000+02:00

*** Η εικόνα είναι έργο της Μαρίας Τερέζας Μούνζερ, από την ιστοσελίδα του Γυμνάσιου Αρχαγγέλου Λακατάμειας.

Αγαπητέ Άι-Βασίλη,

Με θυμάσαι; Είμαι ο Στέλιος, που έμενα στην απάνω γειτονιά της Ονειρούπολης, στην Φαντασιοχώρα.

Ξέρω, έχει περάσει πολύς καιρός, από την τελευταία επαφή μας.
Πέρασαν πολλά χρόνια, μετακόμισες κι εσύ, χαθήκαμε.
Παλιά σου έγραφα στην Καισάρεια, τώρα έμαθα πως μετακόμισες πιο βόρεια, στην Λαπωνία.
Πώς τ' αποφάσισες; Τι σε τράβηξε εκεί;
Γνώρισες τους ανθρώπους κι αποφάσισες να κάνεις παρέα με τους ταράνδους, ε;
Δεν έχεις κι άδικο!

Όμως, Άι-Βασίλη μου, εσύ είσαι Άγιος, θα συγχωρήσεις τις ανοησίες της ράτσας μου, έτσι;

Ξέρεις μάλιστα Άι-Βασίλη, γι' αυτόν τον λόγο σου γράφω..

Αι-Βασιλάκο μου, εσύ έχεις δει πολλά, έχεις αντέξει πολλά τόσα χρόνια (αλήθεια, πόσων ετών είσαι;), κάνε λίγο ακόμα υπομονή.... και διάβασε το γράμμα μου.

Άι-Βασίλη, Άγιε των επιθυμιών και των ονείρων, έκανα μια λίστα με τα δώρα, που θα ήθελα να μου φέρεις. Αν δεν προλάβεις να τα πραγματοποιήσεις όλα, μην στενοχωριέσαι, δεν θα σου θυμώσω, είμαι καλόβολος! Μπορείς να συνεχίσεις την πραγματοποίησή τους και του χρόνου!!!

Έχουμε λοιπόν:
Όπως ξέρεις, οι άνθρωποι είμαστε κοντόφθαλμοι και με τις πράξεις μας έχουμε θέσει σε μεγάλο κίνδυνο την Γη μας. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου, αποτέλεσμα της αλόγιστης χρήσης των καύσεων παντός είδους, που επινοήσαμε, προκαλεί αλυσιδωτές αλλαγές -προς το χειρότερο – του κλίματος. Από την άλλη, το όζον, αυτή η ασπίδα προστασίας μας από τις βλαβερές ακτινοβολίες του Διαστήματος, λιγοστεύει.
Θα ήθελα λοιπόν, σαν πρώτο μέτρο, να σταματήσεις την ανοησία των λεγομένων Πλανηταρχών και του σιναφιού των και να τους βοηθήσεις να καταλήξουν επιτέλους πως πάνω απ' όλα τα κέρδη του χρηματοκιβωτίου τους, είναι σημαντικότερη η διατήρηση της Ζωής και της Γης, για τις επόμενες γενιές. Θα το κάνεις, σε παρακαλώ;

Απ' την άλλη, οι ειδήσεις δεν ασχολούνται άλλο με τους πολέμους, γιατί δεν εντυπωσιάζουν πια, δεν “πουλάνε”, όπως λένε στην αργκό τους. Όμως οι άνθρωποι πεθαίνουν, αφανίζονται, γιατί;
Κάνε κάτι σε παρακαλώ, καλέ μου Άι-Βασίλη, κάνε κάτι, να σταματήσει το αίμα αθώων να ποτίζει το χώμα, που μετά πατούν (και κτίζουν) οι ένοχοι. Σ' ευχαριστώ, γιατί ξέρω πως θα κάνεις ό,τι περνάει απ' το χέρι σου!

Και τώρα Άι-Βασίλη μου, γνωρίζοντας πόσο καλόκαρδος και μεγαλόψυχος είσαι, θα ήθελα να σου ζητήσω κάτι και για την Ελλαδίτσα μας.
Όπως διαβάζεις στις εφημερίδες (διαβάζεις, δεν διαβάζεις;) η ζωή μας έχει γίνει ένας ατέλειωτος Γολγοθάς. Οι πολιτικοί πιστεύουν πως ο λαός είναι η χήνα, που κάνει το χρυσό αυγό! Ζητάνε συνέχεια ο λαός να πληρώνει τις ανοησίες τους, τις κακοδιαχειρίσεις τους, τις “κουμπαριές” τους. Τώρα βρήκαν άλλο θέμα να σφίξουν κι άλλο (κι άλλο; πόσο άλλο; δεν έχει άλλο!) το ζωνάρι. Το Ασφαλιστικό! Ξέρεις, είναι το σύστημα εκείνο, που οι εργαζόμενοι πληρώνουν υπέρογκα ποσά, για να 'χουν μια σύνταξη, όταν γεράσουν... Εμ, βέβαια, πού να ξέρεις εσύ, εσύ ακόμη δουλεύεις! Αλήθεια, δεν μου είπες, πόσων ετών είσαι; Α, και κάτι άλλο, τώρα που το σκέφτομαι: Εσύ πληρώνεις τις εισφορές σου; Είσαι ασφαλισμένος;
Τέλος πάντων, ας μην τα βάζω μαζί σου, είσαι και Άγιος!

Συνεχίζουμε λοιπόν.
Με λίγα λόγια, πληρώνει ο λαός όταν δουλεύει, για να έχει όταν γεράσει.
Έλα όμως που η διαχείριση αυτών των χρημάτων ανατέθηκε στους “ημετέρους”. Οι οποίοι “ημέτεροι”, πειναλέοι καθώς ήταν, αποφάσισαν να ¨λαδώσουν” πρώτα τ' αντεράκι τους και μετά να χτίσουν και μια βιλίτσα γι' αυτούς και τα τρισέγγονά τους. Ναι, ναι, Άι-Βασίλη μου, έτσι είναι, όπως τα βλέπω, με το μάτι μου κι όπως τα νογώ με το απλοϊκό μυαλό μου.
Αποτέλεσμα, όταν έλθει η ώρα να βγούμε στην σύνταξη, τα Ταμεία λένε, θα είναι άδεια. Μα από πού κι ως πού βρε παιδιά θα είναι άδεια; Ποιοι τα άδειασαν; Εμείς, μόνο γεμίζουμε, βάζουμε, πληρώνουμε μια ζωή δουλειά και ιδρώτα!
Καταλαβαίνεις Άι-Βασίλη μου, πως σκέφτηκαν τα σαΐνια και βρήκαν τη λύση: Θα δουλεύουμε παραπάνω! Βέβαια, είδαν πως κι εσύ μετά από τόσα χρόνια, παραμένεις ακμαίος και ικανός για καμιναδοσκαρφαλώματα κι αποφάσισαν να μας καμιναδοπηδήξουν. Με συγχωρείς Άι-Βασίλη μου που χρησιμοποιώ καινούργιες λέξεις, γι' αυτό, που συμβαίνει, αλλά οι παλιές πια δεν μπορούν να εκφράσουν το μέγεθος του άλματος, λαϊκιστί πηδήματος.

Σε κούρασα, Άι-Βασίλη μου; Θα φτάσω και στο αίτημά μου.
Αφού Άι-Βασίλη, λεφτά δεν μπορείς να φέρεις (γιατί και να έφερνες, θα τα έτρωγαν οι ημέτεροι, βλέπεις είναι αχόρταγοι) προτείνω να μας μυήσεις στο μυστικό μακροζωίας σου και παράτασης της ακμαιότητάς σου. Γιατί άσχετα αν δεν μου λες την ηλικία σου, εγώ σε “κόβω” πάνω από 500, έτσι δεν είναι; Αν λοιπόν μάθουμε να ζούμε τόσο και πολλά χρόνια θα μπορούμε να δουλεύουμε και πολλά χρόνια θα μπορούμε να συνεισφέρουμε. Για σκέψου: Δεν θα ήταν ωραίο, παππούς κι εγγονός, να δουλεύουν μαζί, χέρι-χέρι;
Ελπίζω να σε έπεισα για την αναγκαιότητα αυτού του δώρου, χώρια που δεν θα κουραστείς καθόλου για να το φτιάξεις.

Συνεχίζω:
Άι-Βασίλη, για να ζεσταθούμε τώρα τον χειμώνα, χρησιμοποιούμε ένα καύσιμο, που το λένε πετρέλαιο. Έχεις ακουστά; ναι, ναι, πολλοί πόλεμοι γίνονται γι' αυτό!
Όμως καλέ μου Άι-Βασίλη, οι πολιτικοί μας αποφάσισαν να αυξήσουν την τιμή του, έτσι πολλοί από μας, δεν μπορούν να ζεσταθούν. Βάλανε λοιπόν μπροστά τις ηλεκτρικές σόμπες, μπας και ζεσταθεί το κοκαλάκι τους. Το “πιάνει” αυτό η Κυβέρνηση κι αμέσως παίρνει μέτρα: Αυξάνει την τιμή του ρεύματος! No heat – no eat! Όπως θα λέγαν οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες αν ζούσαν στην πανέμορφη έρημη χώρα μας!
Τώρα που το σκέφτομαι, μήπως θέλουν να μουδιάσει το μυαλό μας από το κρύο, έτσι ώστε αδιαμαρτύρητα να δεχτούμε και τα επόμενα “καμιναδοπηδήματα”; Μήπως αυτά τα μέτρα είναι μόνο η αρχή;
Ξέρεις, οι πολιτικοί μοιάζουν πολύ με τους βασανιστές: Συνέχεια σκαρφίζονται καινούργιους τρόπους βασανισμού και εξόντωσης.

Τι ζητάω από σένα;
Έχεις δίκιο, σε ζαλίζω με την πολυλογία μου. . Μα πού να τα πω κι εγώ Άι-Βασίλη μου; Ποιος μ' ακούει;
Θα ήθελα λοιπόν Άι-Βασίλη μου, να πιάσεις αυτούς τους κουφιοκεφαλάκηδες και να τους βάλεις για ένα χρόνο να ζήσουν με τους δικούς μας μισθούς, να πληρώνουν ενοίκιο, φροντιστήρια, λογαριασμούς, καύσιμα, τέλη αυτοκινήτου, ασφάλιστρα, φάρμακα, τρόφιμα , ένδυση όπως εμείς.
Ίσως μετά απ' αυτό καταλάβουν πόσο δύσκολο είναι να ζεις σ' αυτή τη χώρα, μ' αυτούς τους όρους, μ' αυτούς τους μισθούς.

Άι-Βασίλη μου, με συγχωρείς αν σε κούρασα μ' αυτό το μακροσκελές γράμμα μου.

Ελπίζω να με εισακούσεις και να μπορέσεις να μου φέρεις αυτά τα δώρα. Αν δεν μπορέσεις όλα να τα φέρεις φέτος, μην ανησυχείς. Όπως σου είπα και στην αρχή, συνεχίζεις και του χρόνου!

Με πολύ-πολύ σεβασμό,

Ο μικρούλης-μικρούλης-μικρούλης πολίτης
μιας μικρούλας-μικρούλας-μικρούλας χώρας

Αγάπη: πανταχού παρούσα!

2007-11-26T22:20:00.000+02:00

Πρόσφατα άκουσα ένα τραγούδι από τον νεαρό και νέο τραγουδιστή Γιάννη Χαρούλη.
Αμέσως ένιωσα το αίσθημα της αγάπης να ξεχειλίζει από τους στίχους και με την βοήθεια της κρητικής μελωδίας, που το ντύνει, η καρδιά μου κτύπησε "αλλιώτικα". Τα δάκρυά μου διάλεξαν να πραγματοποιήσουν ένα "σάλτο μορτάλε" απο τις ζεστές κόγχες των ματιών μου στον έξω κόσμο.
Πήραν λάμψη κι έλαμψαν, στόλισαν για λίγο κι έσβησαν, σαν σταγόνες βροχής, σαν πανέμορφα μα απατηλά, μικρά διαμάντια, αυτό το αιώνιο, πανανθρώπινο, χιλιοτραγουδισμένο , αίσθημα: την Αγάπη.
Η ψυχή, σαν μάνα που σφιχτά κρατά τα παιδιά της, τα αισθήματα της καρδιάς συγκρατεί. Μα φτάνει μια νότα, μια ματιά, ένα άγγιγμα, μια μυρωδιά να απελευθερώσει τα συναισθήματα .
Κι αυτά ξεχύνονται, μεταμορφώνονται σε κλάματα, λυγμούς.
Αυτό συνέβη όταν άκουσα αυτό το τραγούδι, δημιούργημα του Κώστα Μουντάκη.
Ακούστε το και ταξιδέψτε στο όνειρο.

«Ένα βοσκαρουδάκι αμούστακο στα όρη α που γυρίζω
Με το σεβντά σου αγάπη μου στέκω και ντουχιουντίζω
Να σ’ έβρισκα στην ερημιά μια μέρα που να βρέχει
Και να ‘ναι ο τόπος άβολος, σπηλιάρι να μην έχει
Να ‘ρχεται μπόρα δυνατή να μη μπορεί αποσκιάσεις
Και να φοβάσαι α μοναχή μη φύγω και με χάσεις

Να βρέχει να κουφοβροντά να ρίχνει κουκοσάλι
Και ξεπαπούτσωτη να ‘ρθεις στην εδική μου αγκάλη
Ν’ ανοίξω το ρασούλι μου να σε σφιχταγκαλιάσω
Την αναπνιά σου να γρικώ τη μέση σου να πιάσω
Να ξεσκεπάσω από κορφής τα κατσαρά μαλλιά σου
Να σε βαστώ και να γρικώ τσι χτύπους τσι καρδιάς σου
Να λέω παναγία μου ποτέ μην ξαστεριάσει
Και μπόρα να ξημερωθεί και να ξαναβραδιάσει
Ποιος βρίχνει τέτοιο θησαυρό και θέλει να τον χάσει

Ήλιος ποτέ μην ξαναβγεί φεγγάρι μην απλώσει
Το μυστικό τσ’ αγάπης μου μην το ξεφανερώσει».

Υ.Γ.
Σήμερα έχω την ονομαστική μου εορτή.
Το πιο όμορφο δώρο, που έλαβα, είναι η παρουσία σου.
Σ' ευχαριστώ!

Ελλάδα: Χώρα αγίων!

2007-11-22T21:30:00.000+02:00

Και να λοιπόν τα πρώτα νομοθετήματα της νέας Βουλής -συνέχεια των προηγουμένων της προηγούμενης/ίδιας .
Αύξηση φόρων, αύξηση καυσίμων, αύξηση ρεύματος, αύξηση τελών κυκλοφορίας, αύξηση ασφαλίστρων, αύξηση τιμών ειδών πρώτης ανάγκης, αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, αύξηση τιμών φαρμάκων, αύξηση ανεργίας, αύξηση τουριστικών εγκαταστάσεων - στα καμμένα , που κάθε φορά κρίνονται αναδασωτέα, αλλά τα μόνα δάση που αναπτύσσονται είναι από βίλες και τουριστικές εγκαταστάσεις -, αύξηση ρύπων.

Μα έχουμε και μειώσεις: μείωση συντάξεων, μείωση χώρων στάθμευσης, μείωση πρασίνου, μείωση δημόσιας εκπαίδευσης, μείωση προσδόκιμου χρόνου ζωής, μείωση επιδομάτων.

Δόξα τω Θεώ, μας σκέφτονται οι αιρετοί αντιπρόσωποί μας.

Και μην μου πείτε πως στις άλλες εκλογές θα τους μαυρίσετε. Ακόμη και μια φορά, που βγήκαν, αυτοί θα πάρουν την σύνταξή τους.

Βλέπετε δούλεψαν σκληρά να πάνε την Ελλάδα μας μπροστά. Ο κάματός τους πρέπει να αμειφθεί. Τι; Δεν κουράζονται; Μα γιατί το λέτε αυτό; Δεν βλέπετε πόσα έδρανα εμφανίζονται κενά στις βουλευτικές απαρτίες;

Είναι γιατί οι ένοικοι τους ξεπατώθηκαν την προηγούμενη μέρα και δεν μπορούν τώρα να σύρουν τα πόδια τους μέχρι τη Βουλή. Λυπηθείτε τους! Δουλεύουν τόσο σκληρά για το καλό μας!

Εικονίσματα να τους κάνουμε, καθημερινά να τους προσκυνούμε. Αυτοί μας φέρνουν κάθε μέρα πιο κοντά στον Θεό. Φροντίζουν για την σωτηρία της ψυχής μας. Έτσι που μας στερούν τον επιούσιο, έτσι που μας γδύνουν, έτσι που μας σκληραγωγούν, δεν χρειάζεται να πάμε στην έρημο για να αγιάσουμε.

Κι εδώ, στην Ελλαδίτσα μας, μάρτυρες και άγιοι γινόμαστε!

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...

2007-11-20T22:02:00.000+02:00

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος, από τότε που έφυγες Πατέρα.

Δεν άντεξες την ταπείνωση, δεν άντεξες τον αφαίρεση της αξιοπρέπειας, της ευπρέπειας και της υπερηφάνειας από το κορμί σου.

Εσύ που πολέμησες για την Ελευθερία, που πολέμησες για την Ζωή, που πάλεψες για την Οικογένεια, που κατανάλωσες την ικμάδα σου για τους άλλους...

Βαρέθηκες, κουράστηκες απόκαμες, διάλεξες δρόμο χωρίς γυρισμό, πέρασες στην άλλη όχθη...

Στη ζωή σου δεν βρήκες τίποτα έτοιμο, όλα τα έκτισες με τον ιδρώτα σου.
Βιοπάλη από το πρωί μέχρι το βράδυ κι απ' το βράδυ μέχρι το άλλο πρωί.

Τρία παιδιά, τρεις σταυρούς στους ώμους σου.
Ανάστησες τρεις ζωές, χάλασες τη δικιά σου.

Ποτέ δεν βαρυγκώμησες, πάντα χαμογελούσες.

Η μόνη σου χαρά, να επιστρέψεις λίγο στα πάτρια χώματα της νιότης σου, στην μάνα σου την Κρήτη, να μαζέψεις τους καρπούς από το πάντρεμα της γης και του ήλιου με τα γυμνά σου χέρια, να νιώσεις τη σπίθα της φύσης να καίει την παλάμη σου.

Οι σταγόνες του ιδρώτα από το μέτωπό σου, ευλογούσαν το λάδι και το κρασί μετουσιώνοντας τον κάματό σου σε ουράνια πανδαισία.

Με λάδι και κρασί, χυμούς της φύσης, χυμούς δικούς σου, μας πότιζες να μεγαλώσουμε.
Κι αν αυτά δεν έφταναν, κι άλλη δουλειά έπιανες, το ψωμί να βουτήξεις στο λάδι, να χορτάσουν τα παιδιά σου.

Μας έδωσες ζωή, τη δική σου ζωή, χωρίς να ζητήσεις αντάλλαγμα.

Πατέρα μου καλέ, αγαπημένε, αιώνιε Πατέρα, να 'ναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Εδώ Πολυτεχνείο...

2007-11-17T13:56:00.000+02:00

"Εδώ Πολυτεχνείο... εδώ Πολυτεχνείο.... σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων...."

Μια φωνή ξυπνά έναν ολόκληρο λαό, από τον λήθαργο, από τον “γύψο”.

Μια φωνή πάλλεται στον αέρα και δονεί τις ψυχές μας.

Ήρθε η ώρα για μια ακόμη φορά οι Έλληνες να χύσουν το αίμα τους για την Ελευθερία...

Αυτή τη φορά όμως ο κατακτητής είναι δικός μας. Ποιον θα πολεμήσουμε; Τα αδέλφια μας;

“....Είμαστε αδέλφια σας....” φωνάζει ο φοιτητής, ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο κτίστης - κλαίει ο αδελφός του ο φαντάρος!

Ποια κακιά μοίρα του παίζει τόσο άσχημο παιχνίδι; Γιατί να σκοτώσει τον αδελφό του; Ποιος είναι αυτός που τον διατάζει να πατήσει επί πτωμάτων; Ψυχή δεν έχει; Καρδιά δεν έχει;

Ένα τανκς, μερικές ριπές μυδραλιοβόλου, μερικοί πυροβολισμοί από περίστροφο έσβησαν τα όνειρα από νεανικά μυαλά, αφαίρεσαν τη ζωή από νεανικά κορμιά.....

Μανάδες δεν θα ξαναδούν το καμάρι τους, δεν θα χαρούν στις χαρές τους, δεν θα δουν εγγόνια στις ποδιές τους.

Κοπελιές θα χάσουν το ταίρι τους, άλλη ζωή θα χαράξουν, η πληγή θα μείνει ρέουσα εντός τους...

Άντρες δεν θα κατακτήσουν την κοπελιά, δεν θα φυτέψουν τον σπόρο τους, δεν θα κτίσουν Παρθενώνες.

Γιατί;

Μα ο λόγος είναι φανερός, έχει ήδη ειπωθεί: για την Ελευθερία!

Ένα αγαθό, που δύσκολα αντέχεις να ζεις χωρίς αυτό.

Γι' αυτό φώναξαν, γι' αυτό ξενύχτησαν, γι' αυτό πεθάναν τα παιδιά μας. Γιατί παιδιά μας ήταν...Δικά σου, δικά μου, δικά της, δικά μας.

Αλίμονο όμως... Όπως κάθε θυσία, βρήκε κι αυτή τους εκμεταλλευτές της.
Δεν σέβονται τους ποταμούς αίματος των παιδιών μας, που πότισαν το χώμα, έβαψαν την άσφαλτο, το μπετόν.

Χρησιμοποιούν την μέρα αυτή, την μέρα μνήμης της θυσίας τους, για να καταστρέψουν, να πυρπολήσουν, να αμαυρώσουν.

Δεν θα μπορέσουν όσο κι αν προσπαθούν!

Η θυσία των παιδιών μας απέδειξε πως η ψυχή των Ελλήνων δεν κλείνεται σε κλουβί, όσο χρυσοποίκιλτο κι αν είναι, δεν βολεύεται σε εικονικές ευημερίες, δεν ξεχνά τις ρίζες.

“Η ταν ή επι τας¨ευλογούσαν κι εξόρκιζαν οι Λακεδαιμόνιες μητέρες τα παιδιά τους για τον πόλεμο.

Αιώνες τώρα πάλλεται αυτή η ευχή μέσα μας, αγκιστρώθηκε στο αίμα μας, δέθηκε με την ψυχή μας.

Ας ξεκολλήσουμε από τον καναπέ της δήθεν ευημερία μας, ας ακούσουμε τους προγόνους μας, ας ακούσουμε τα παιδιά μας, Ας ελευθερωθούμε από τα δεσμά, που μας επιβάλλουν με την ομοιομορφία των σκέψεων, των πράξεων, των καταναλωτικών αγαθών, της τηλεόρασης, του ωχαδερφισμού.

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους!

Ελευθερία: Αξίζει να ζεις και να πεθαίνεις γι' αυτήν.

Σ' αγαπώ όπως είσαι...

2007-11-12T23:32:00.001+02:00

Σ' αγαπώ όπως είσαι... όχι όπως θα ήθελα να είσαι. Γιατί τότε δεν αγαπώ εσένα. Τότε αγαπώ μια φαντασίωση, μια οπτασία, ένα φάντασμα, ένα δημιούργημα του μυαλού μου, πάντως όχι εσένα.

Και γιατί να γίνεις εσύ όπως θα 'θελα εγώ να είσαι;

Ποιος είμαι εγώ;

Γιατί εσύ να γίνεις όπως εγώ θέλω;

Είμαι ανώτερος από σένα; Από πού κι ως πού ; Απ' το ίδιο υλικό είμαι φτιαγμένος, το ίδιο DNA μ' εσένα μ' έφτιαξε.

Ναι, κάνεις λάθη – ποιος δεν κάνει;

Ναι, έχεις πάρει στραβό δρόμο – μα ποιος καθορίζει το “στραβό”, ποιος το “ίσιο”; Τι σημαίνει στραβό, τι ίσιο;

Γιατί ο μέρμηγκας πράττει σωστά ενώ ο τζίτζικας λάθος;

Τότε γιατί ο Δημιουργός έφτιαξε και τον τζίτζικα μα και τον μέρμηγκα;

“Ποιος να ξέρει στο βλέμμα Του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας”, όπως λέει κι ένα παλιό τραγούδι.

Είσαι άνθρωπος, έχεις το “σπίρτο” μέσα σου να δημιουργήσεις, να μεγαλουργήσεις. Δεν ξέρω πότε, μπορεί ποτέ. Μα πάντα θα κοιτάζω κατά την μεριά σου, θα περιμένω να δω το πυροτέχνημα της μοναδικότητας σου να εκτινάσσεται.

Σ' αγαπώ γι' αυτό που είσαι, όπως είσαι.

Προσεύχομαι για σένα !

2007-11-09T09:16:00.000+02:00

Όντας πατέρας, όταν έπεσα επάνω σ' αυτό το video, σοκαρίστηκα!
Το κοριτσάκι αυτό γεννήθηκε με 8 (!!!!) άκρα, αποτέλεσμα μιας δίδυμης κύησης, που σε κάποιο χρονικό σημείο δεν διαχωρίστηκαν κι έτσι το ένα έμβρυο ενώθηκε με το άλλο.
Όταν το κοριτσάκι γεννήθηκε, σ' ένα χωριό της Ινδίας, μετά το αρχικό σοκ, όλοι πίστεψαν πως είναι μια θεά που μετενσαρκώθηκε και άρχισαν να το λατρεύουν και να το προσκυνούν.
Όμως ο σφικτός εναγκαλισμός του ενός αδελφού στο σώμα της μικρής αδελφής του, άρχισε να αποβαίνει θανατηφόρος.
Το κοριτσάκι άρχισε να εμφανίζει υψηλούς πυρετούς, μολύνσεις, και δυσκαμψία.
Ευτυχώς οι γονείς του απευθύνθηκαν στο νοσοκομείο.
Οι γιατροί, μετά το αρχικό σοκ, αποφάσισαν άμεσα να την εγχειρήσουν, ώστε να αποκολλήσουν το δεύτερο σώμα.

Προσεύχομαι η εγχείρηση να πετύχει, ώστε το κοριτσάκι να αποκτήσει το σώμα του και να ζήσει όλες τις χαρές της ζωής.

Ξενοφοβία ή Πολυπολιτισμικότητα;

2007-11-05T22:23:00.000+02:00

Με αφορμή το περιστατικό, που συγκλόνισε την γειτονική μας χώρα, - ξέρετε, για τι μιλάω, για τον βιασμό και τον φόνο μιας 47-χρονης Ιταλίδας, από έναν Ρουμάνο -, θα ήθελα την γνώμη σας για τον αν έχουν θέση οι μετανάστες ανάμεσά μας!

Η μετανάστευση είναι πανάρχαιο φαινόμενο στην Ιστορία του ανθρώπου. Οι λόγοι, που γεννούν το φαινόμενο της μετανάστευσης είναι ποικίλοι κι εξαρτώνται από τις χωροχρονικές συνθήκες του τόπου διαμονής καθώς και του τόπου αποδημίας.

Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως οι μετανάστες αποφασίζουν να γίνουν τέτοιοι για έναν κυρίως λόγο: Για καλύτερη ζωή! Αυτός ο όρος περιλαμβάνει πολλές άλλες έννοιες: περισσότερη ελευθερία, περισσότερη δημοκρατία, έλεγχο της ζωής των από τους ίδιους, αμοιβή ανάλογα με την αξία της εργασίας των, μα κυρίως την
Ε λ π ί δ α ! Την ελπίδα πως μπορείς να γίνεις κάτι καλύτερο απ' αυτό που είσαι.

Αποφασίζεις να ξεριζωθείς από την πατρίδα σου, ν' αφήσεις τους δικούς σου, να μεταβείς σε μια ξένη χώρα, όπου κανέναν δεν ξέρεις και κανένας δεν σε ξέρει, με την ελπίδα πως ε κ ε ί οι προσπάθειές σου θα αποδώσουν καρπούς. Με την ελπίδα πως θα καταφέρεις να ορθοποδήσεις, να βελτιώσεις το βιωτικό σου επίπεδο και να βοηθήσεις και την οικογένειά σου, που έμεινε πίσω στην ανέχεια.

Μερικοί από τους μετανάστες τα καταφέρνουν.
Με την δύναμη της ψυχής τους καταφέρνουν και μαθαίνουν την γλώσσα της χώρας, που τους φιλοξενεί, τους νόμους της, την δομή της και προσαρμόζονται πολύ καλά σ' αυτήν. Αν τους ρωτήσεις, πολλοί απ' αυτούς θα πουν: "Νιώθω την .............. (βάλε το όνομα της χώρας που τους δέχτηκε) σαν δεύτερη πατρίδα μου". Μάλιστα κάποιοι απ' αυτούς ανεβαίνουν ακόμη ένα σκαλοπάτι στην κλίμακα της ευγνωμοσύνης και λένε: "Νιώθω πως είμαι ....... (το τοπωνύμιο των πολιτών της χώρας, που τους δέχτηκε). Προοδεύουν και προσφέρουν και στηντοπική κοινωνία της χώρας αλλά και στον κόσμο όλο (δες διάσημους μετανάστες, όπως ο Άλμπερτ Αινστάιν, η Μαρία Κιουρί κ.ά.).
Άλλοι δεν καταφέρνουν να ξεκολλήσουν από τις άθλιες συνθήκες και τις (αν-)ηθικές αρχές των και καταλήγουν εγκληματίες στην χώρα, που τους δέχτηκε। Δυσφημούν την χώρα τους αλλά και τους άλλους μετανάστες (αυτό γιατί οι άνθρωποι έχουμε την ανάγκη να ομαδοποιούμε και να ταξινομούμε, ώστε να μπορούμε να κατανοούμε. Έτσι, αν κάποιος από την Α χώρα κάνει κάτι κακό, τότε όλοι οι προερχόμενοι από την χώρα αυτή, είναι κακοί. Κι αν το επεκτείνουμε λίγο ακόμη, όλοι οι μη προερχόμενοι από την χώρα αποδημίας είναι κακοί (δείτε και την δική μας γενίκευση: "Πας μη Έλλην βάρβαρος")).

Κάποιοι, απομονωμένοι είτε λόγω άγνοιας της γλώσσας, είτε λόγω απομόνωσης από τους γηγενείς της χώρας, καταλήγουν να φτιάξουν μια γειτονιά κατά τα πρότυπα της πατρίδας τους, ένα γκέτο, όπου συναθροίζονται με ομοίους τους! Έτσι όμως, δημιουργείται φόβος και έχθρα μεταξύ των δύο ομάδων: των γηγενών και των μεταναστών. Μια κατάσταση, που δυσκολεύει το μέλλον και των δύο μερών.

Ποια είναι η θέση σας;
Είστε υπέρ της Πολυπολιτισμικότητας ή της Ξενοφοβίας;
Πείτε μας την γνώμη σας στο ερωτηματολόγιο της διπλανής στήλης!

Εγωισμός

2007-11-02T17:54:00.000+02:00

Εγωισμός δεν είναι να ζει κάποιος όπως θέλει,
αλλά να ζητά από τους άλλους να ζήσουν
όπως αυτός θέλει.
Oscar Wilde

Κοίταξε το πρόσωπο στο καθρέφτη σου και πες: "Εγώ δεν είμαι εγωιστής".
Έλα τώρα, ας μην γελιόμαστε, αληθινά το πιστεύεις αυτό για τον εαυτό σου;

Δεν συνέβη ποτέ στην ζωή σου να ζητήσεις από κάποιον άλλο να κάνει κάτι, που εσύ θέλεις;

Υπάρχει έμβιο ον που να μην επιθυμεί να πράξουν οι άλλοι κατά το θέλημά του;
Φαίνεται πως όσον αφορά σ' αυτήν την ιδιότητα, όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη μας, από το σκουλήκι μέχρι το μερμήγκι, από το σπουργίτι μέχρι τον αετό, από τον γυρίνο μέχρι την φάλαινα, από το δελφίνι μέχρι τον άνθρωπο, είμαστε "καθ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν".
Πολλές φορές ο εγωισμός κρύβεται κάτω από ανάγκες, κανόνες, καλούς τρόπους. Μα πάντα παραμένει η εσωτερική ανάγκη να καθορίζουμε τις πράξεις των άλλων σύμφωνα με τις επιθυμίες μας.

Αν τα λόγια του Oscar Wilde, γίνουν ο επίσημος ορισμός του εγωισμού, τότε αναμφίβολα και αυτόματα γίνεται και ο επίσημος ορισμός του οιουδήποτε έμβιου όντος.

Κομματική τελεία

2007-10-31T23:01:00.000+02:00

Ένα από τα θέματα, που απασχολούν την επικαιρότητα και μέρες τώρα ταλανίζουν την καθημερινότητά μας, ασχέτως της πολιτικής τοποθέτησης του καθενός μας, είναι η φαγωμάρα, που έχει ξεσπάσει στο πρώτο μεγάλο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Σε όλα τα δημοκρατικά κόμματα, η ανάθεση της ηγεσίας σε κάποιο πρόσωπο, πραγματοποιείται με διαδικασίες, που καθορίζονται από το κάθε κόμμα σε σχετικά "κλειστό" περιβάλλον, με την "μάχη" της προτίμησης να δίνεται μέσα στα πλαίσια του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, που το κόμμα εκφράζει.

Πρώτη φορά δίνεται τόσο μεγάλη δημοσιότητα σ' αυτήν την πολιτική αναμέτρηση, μια αναμέτρηση που δεν έχει σαν τρόπαιο την διακυβέρνηση της χώρας, αλλά την ηγεσία ενός κόμματος!!!

Πολύ φοβάμαι όμως πως αυτή η δημόσια αντιπαράθεση των υποψηφίων κάνει πολύ κακό στο εν λόγω κόμμα, έτσι που άσχετα με το ποιος υποψήφιος θα επικρατήσει, η βλάβη, που έχει προκληθεί στο ίδιο το κόμμα, κυρίως όμως στην εικόνα και την θέση του στην κοινωνία, θα είναι ανεπανόρθωτη.

Είναι -τολμώ να πω- ένα έγκλημα κατά την πολιτικής ζωής της χώρας μας.

Η πολιτική σκηνή χρειάζεται την πολυπολικότητα. Χρειάζεται την αντίθετη ή συμπληρωματική άποψη ενός εκάστου των πολιτικών κομμάτων, πολύ δε περισσότερο του αρχηγού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η διάλυση του δεύτερου μεγάλου ρεύματος - γιατί εκεί δείχνει πως θα καταλήξει, στην διάλυση και την διάσπασή του σε πολλούς μικροπόλους, που λόγω του μεγέθους τους και του πλήθος των θα αδυνατούν να συσπειρώσουν ικανό αριθμό οπαδών - αναμφίβολα θα οδηγήσει σε αύξηση της αυταρχικότητας του πρώτου κόμματος, μια ιδιότητα, που ανέκαθεν το χαρακτηρίζει αλλά επιμελώς τόσα χρόνια αποκρύπτεται.
Η δημοκρατία θα πάψει να εκφράζεται και η ολιγαρχικότητα θα επικρατήσει.

Είναι προς το συμφέρον της δημοκρατίας η ύπαρξη ισχυρού κόμματος εξουσίας αλλά ταυτόχρονα και ισχυρής αντιπολίτευσης, ώστε να υπάρχει γόνιμος και ουσιαστικός έλεγχος της διακυβέρνησης.

Οι μέρες πλησιάζουν, σε λίγο θα αναδειχθεί ο νικητής αυτής της αναμέτρησης.
Δυστυχώς όμως η νίκη του θα είναι Πύρρειος.

Εθνική υπερηφάνεια ή κοινωνική ταπείνωση;

2007-10-25T15:14:00.001+03:00

Ο κόσμος σήμερα παγωμένος (όχι, δεν φταίει το κρύο), απογοητευμένος, λίγο τσαντιμένος - θα μπορούσα να πώ - ακολουθούσε τα ίδια βήματα για να πάει στην δουλειά του...
Μα γιατί;
Γιατί το αηδόνι δεν κελαηδάει, το παιδί δεν γελά, η μάνα δεν βυζαίνει το παιδί της, ο γέρος δεν χαίρεται τον φθινοπωρινό ήλιο;

Είναι πολύ απλό κυρίες και κύριοι!

Έχασε ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ από την Ρεάλ!!!! Ομολογώ πως οι "δικοί" μας έπαιξαν πολύ καλά, μα στο τέλος έχασαν.

Και είναι λόγος αυτός για να τα βάψουμε μαύρα; Είναι αυτός λόγος για να νιώθουμε τον ουρανό βαρύ στους ώμους μας;

Ναι είναι! Γιατί και η οποιαδήποτε αθλητική νίκη, μέσα στο τίποτα των άλλων επιτευγμάτων μας, μας κάνει να νιώθουμε σπουδαίοι, τρανοί!

Εδώ που τα λέμε, δεν μας έχει μείνει και τίποτα, που να είμαστε υπερήφανοι γι' αυτό.
Η ζωή μας γίνεται όλο και πιό μίζερη, τα χρήματα μας, αφού δεν φτάνουν για το "ευ ζειν", τα κατασπαταλούμε σε ανούσια καταναλωτικά ξεφαντώματα για να γεμίσουμε με "συναίσθημα" και "ικανοποίηση" την άχαρη ζωή μας.

Και ο Ολυμπιακός μας στέρησε αυτή την λίγη χαρά, που θα μας γέμιζε με εθνική υπερηφάνεια.
Χάσαμε την ευκαιρία να εορτάσουμε αυτή την "τεράστια" νίκη.
Χάσαμε την ευκαιρία να ξεχυθούμε στους δρόμους με τις ανεμίζουσες ελληνικές σημαίες.
Χάσαμε την ευκαιρία να βροντοφωνάξουμε την ανωτερότητα (τρομάρα μας!) του Γένους μας.

Είναι βλέπεις και το άλλο "θέμα", αυτό της ονομασίας των Σκοπίων, που μας έχει ψαλιδίσει τα φτερά...

Όμως σε λίγες - μόλις 3 - μέρες, έχουμε ένα τεράστιο λόγο να γιορτάσουμε, να θυμηθούμε, να δακρύσουμε μα και να ταρακουνηθούμε, να ξυπνήσουμε επιτέλους από αυτόν τον βαρύ ύπνο.
Το έπος του 1940 ήταν από τς πιό δοξασμένες περιόδους του Γένους μας. Εκεί, για άλλη μια φορά μέσα στους αιώνες, φάνηκε το πραγματικό μεγαλείο των Ελλήνων!
Μπορούμε να ζωντανέψουμε τις μνήμες;
Μπορούμε να σταθούμε αντίκρυ στους προγόνους μας χωρίς να σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή για την κατάντια μας;
Μπορούμε να τους πούμε πως η λεβεντιά τους συνεχίζει να χτυπά μεσ' στις φλέβες μας;
Μπορούμε να τους πούμε πως κι εμείς μεγαλουργούμε; Πού; Πώς;

Φοβάμαι πως δεν μπορούμε...

Γιατί αν μπορούσαμε, δεν θα ήμασταν το κλωτσοσκούφι των κάθε λογής Μεγάλων.

Πόσο μου έλειψες!

2007-10-17T16:52:00.000+03:00

Γύρισα!!!
Με χίλια καρδιοκτύπια σε παίρνω τηλέφωνο, την φωνή σου ν' ακούσω, τον ερχομό μου να σου ανακοινώσω, τα "σ'αγαπώ"μου να σου ψιθυρίσω!
Είμαι πάλι εδώ, μέσα στο βεληνεκές της ματιάς σου, των φιλιών σου!

Πέταξα ψηλά, μέσα στα σύννεφα , πάνω απ' τα σύννεφα, βρέθηκα μακριά, μα η σκέψη μου στιγμή δεν έφυγε από δω, από την μορφή σου, την μιλιά σου, το χρώμα των μαλλιών σου, τη γεύση των φιλιών σου.

Μου έλειψες, ω, πόσο μου έλειψες!

Μέρη μακρινά δέχτηκαν το ρυθμικό χτύπημα από τις πατούσες μου στους σκονισμένους δρόμους, αέρα, νερό και φαγητό μου έδωσαν για να καταφέρω το ταξίδι, σε σένα να γυρίσω.

Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες δεν συνάντησα, Κίρκες δεν με μάγεψαν, τρικυμίες δεν με βύθισαν.
Δεν είμαι Οδυσσέας, δεν πρόσβαλα τους θεούς, οι θεοί δεν με ταλαιπώρησαν.
Ευχαριστώ σας!

Μου έλειψες, ω, πόσο μου έλειψες!

Ταξίδι μακρινό

2007-10-09T21:24:00.000+03:00

Ετοιμάζομαι για ταξίδι μακρινό.
Έχω πολλά χρόνια να νοιώσω πως το συναίσθημα πως σαν γυρίσω, τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Τελευταία φορά ένοιωσα αυτό το συναίσθημα -που σου "ζιγκλάει" τα σωθικά- πριν πολλά-πολλά χρόνια, --πάει εικοσαετία--, τότε που έπρεπε να παρουσιαστώ στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων.
Τό ίδιο φτερούγισμα στην καρδιά, την ίδια απορία στο "τι μέλλει γενέσθαι", το ίδιο ερωτηματικό: "πού πάω;".
Μα ξέρω πού πάω, το βλέπω στον χάρτη, έχω ξαναπάει εκεί. Κι όμως τώρα νοιώθω σαν κάτι διαφορετικό να συμβαίνει, κάτι πρωτόγνωρο.

-Θα μου λείψεις!
Ναι, αυτό είναι το πρωτόγνωρο, αυτό είναι το διαφορετικό. Θα μου λείψεις!
Θα φύγω μακριά σου, χιλιάδες μίλια θα χωρίζουν τα κορμιά μας, χιλιάδες στράτες θα αποπροσανατολίζουν τις ματιές μας.

Μα τι λέω;
Όχι, δεν θα μου λείψεις!
Υπάρχεις στο μυαλό μου, κυβερνάς τη σκέψη μου, δίνεις σφυγμό στην καρδιά μου, έχεις ανεξίτηλα σημαδέψει το κορμί μου.
Θα γυρίσω, πάλι κοντά σου θα βρεθώ, μ' ακόρεστη δίψα θα πιώ τα φιλιά σου.
Save all your kisses for me

Au revoir mon amour

Βαναυσότητα

2007-10-08T09:18:00.000+03:00

"... και λεγόμαστε άνθρωποι(????), με καρδιά και αισθήματα ..¨, όπως λέει ο ποιητής.
Δείτε αυτά τα δύο βίντεο και τότε ίσως μετανιώσουμε, που λεγόμαστε άνθρωποι.

Πρώτο video: Δελφίνια
http://www.glumbert.com/media/dolphin

Δεύτερο video: Κοτόπουλα
http://www.youtube.com/watch?v=PFgbHK6yP2g

Καλό χειμώνα...

2007-10-08T07:55:00.000+03:00

Οκτώβρης 8, 2007

Μετά το καλοκαιρινό σαββατοκύριακο, έπεσαν σήμερα νωρίς το πρωί οι πρώτες ψιχάλες.
Καλώς ήλθες βροχούλα, έστω και τόσο ντροπαλή!
Σε χρειαζόμαστε!
Είναι τόσα πολλά τα λάθη μας, που πρέπει να ξεπλύνεις. Τόσες πολλές οι αμαρτίες μας, τόσες πολλές οι απερισκεψίες μας!
Επέμενε!
Είσαι μικρή, μια σταλιά, μα με υπομονή κι επιμονή θα τα καταφέρεις!

Κάνε ό,τι μπορείς, μήπως και γλυτώσουμε από τους εαυτούς μας!