Περί ορθογραφίας

Φίλοι μου γεια σας.

Διαβάζω πολύ καιρό τα κείμενα που εμφανίζονται στα διάφορα ιστολόγια.

Πολλά κείμενα γράφονται από καθημερινούς ανθρώπους ή από φοιτητές ή ακόμη κι από εκπαιδευτικούς.

Αλγεινή εντύπωση μου έχει προξενήσει η ανορθόγραφη συγγραφή πολλών άρθρων/σχολίων.

Επειδή τα κείμενα διαβάζονται από πολλούς νέους (αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας άτομα), θα ήθελα να σας επιστήσω την προσοχή σας στην σωστή ορθογραφία.

Διαβάζοντας μια λέξη με την σωστή ορθογραφία, είναι πολύ εύκολο να την αναπαράξουμε στο μέλλον γράφοντάς την σωστά. Αν όμως η λέξη εντυπωθεί λανθασμένα, λανθασμένα θα την αναπαράξουμε κι εμείς.

Παλαιότερα, η εφημερίδα ήταν το μέσον για την απομνημόνευση της ορθογραφίας των λέξεων, μέσω της επανάληψης στα άρθρα της.

Τώρα που το Διαδίκτυο ανέλαβε τον ρόλο της ενημέρωσης, αλλά και της εκπαίδευσης σε μεγάλο βαθμό των παιδιών και των νέων, θα ήταν ευχής έργον να αναπαράγει σωστά τις λέξεις της τόσο καταταλαιπωρημένης Ελληνικής Γλώσσας.

Μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική Γλώσσα ομιλείται, γράφεται και διαβάζεται επί πολλούς αιώνες. Η κάθε ελληνική λέξη έχει περάσει από αμέτρητες σμιλεύσεις, ώσπου να φτάσει στην σημερινή της μορφή.

Η κάθε ελληνική λέξη βασίζεται σε ρίζες που χάνονται στα βάθη των αιώνων, περιέχει δε ιδέες που επεξεργάστηκαν επί πολλούς αιώνες οι πρόγονοί μας.

Ας προστατέψουμε αυτά τα υπεραιωνόβια , αέναα μικρά (σε μέγεθος, όχι σε αξία) αριστουργήματα του ελληνικού Πνεύματος, ας βοηθήσουμε την περαιτέρω επιβίωσή τους.

Δείχνουμε σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν ανθρωπότητα μεγάλο ενδιαφέρον για την επιβίωση των ζώων, των φυτών, την διάσωση και διατήρηση των μνημείων.

Ας δείξουμε όλοι οι Έλληνες το ίδιο ενδιαφέρον και για την διάσωση της Ελληνικής Γλώσσας.

Βλέπουμε πολλά αλλότρια Πανεπιστήμια να διδάσκουν την Ελληνική Γλώσσα, οι φοιτητές τους να την μιλούν, να διαγωνίζονται στην γνώση της.

Γνωρίζουν όλοι αυτοί ότι η βάση της ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας, η βάση του νεώτερου πολιτισμού της Ευρώπης, βρίσκεται στην Ελληνική Γλώσσα και την τιμούν δεόντως.

Αντίθετα οι εδώ ηγέτες μας (επειδή τους “πέφτει” “δύσπεπτη” και βαριά για τις διανοητικές τους ικανότητες) θέλουν να την εξαφανίσουν.

Η Ελληνική Γλώσσα είναι το απόσταγμα της μέχρι τώρα πορείας του Ελληνικού Πνεύματος μέσα στον Χρόνο.

Ας μεταλαμπαδεύσουμε αυτή την υπέροχη, πανέμορφη, αριστουργηματική κληρονομιά στα παιδιά μας.

Η μαύρη επέτειος της ανάρτησης της Γερμανικής Σημαίας στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης

"Εγώ ο Έλληνας", του καθηγητή Γιάννη Πανούση

Σήμερα έτυχε να "πέσω" πάνω στο παρακάτω άρθρο του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννη Πανούση, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα "Hellenic News of America".
Ελπίζω να μου επιτρέπουν την αναδημοσίευση του. Το αναδημοσιεύω αυτούσιο, χωρίς καμία διόρθωση.

Εγώ, ο Έλληνας

Εγώ, ο Έλληνας
Του Γιάννη Α. Πανούση, Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών

«Το δρόμο
πρέπει να βρούμε το δρόμο
κάθε στιγμή
να ξαναβρίσκουμε το δρόμο [...]
Κι εμείς
μ' όλες μας τις αδυναμίες:
η μόνη ελπίδα σωτηρίας».
ΤΙΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ, Κ'εσύ...

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι «ποιας χώρας πολίτης είμαι»; Ποιας κοινωνίας μέλος; Ποιοι είναι οι «δικοί μου» και ποιοι οι «αλλόδημοι»; Ποιος με κυβερνάει και από ποιον να ζητήσω ευθύνες; Οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, τα διάφορα κέντρα εξουσίας, με έκδηλη απορία, έκπληξη, ίσως και περιφρόνηση, μου απαντούν πως ανήκω α ένα «παγκόσμιο χωριό», σε μια παγκόσμια κοινωνία, η οποία περιέχει όλες τις κοινω­νίες και κοινότητες που μέχρι σήμερα ήξερα.

Και πως σ' αυτό το παγκόσμιο χωριό μπορεί εγώ να 'μαι περιπλανώμενος χωρικός, αλλά ο φεουδάρχων δεν είναι ορατός, δεν έχει σάρκα και οστά, είναι virtual.

Έτσι, ανεπαισθήτως, βρέθηκα υπήκοος «δικτύων», οπτικών ινών, χειριστών mega-συστημάτων.

Κι ας μην υπέγραψα ποτέ μαζί τους «κοινωνικό συμβόλαιο», κι ας μην έχω βρει διαδικασίες ελέγχου της χρήσης και των χρηστών, κι ας μην αποδέχομαι την ιδε­ολογία και την ηθική τους.

Πάνε, πέρασαν οι θεσμοί, αποδιοργανώθηκαν οι παραδοσιακές δομές της κοινωνίας, διαβρώθηκαν οι αξίες, υπονομεύτηκε η συνοχή. Παγκόσμια αγορά, τεχνοπόλεμος, ανταγωνισμός, απελευθέρωση, ιδιωτικοποίηση. Κι όλα αυτά χωρίς -ή με λίγη- δη μοκρατία και με έμφαση στην εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας.

Πόσο ξένα αντηχούν ετούτα σ' έναν Έλληνα, γέννημα-θρέμμα της σύγχρονης ιστορίας μας, των δραμάτων και των θαυμάτων της.

Εγώ, ο Έλληνας, που αρνήθηκα βασιλιάδες και δικτάτορες, που αμφισβήτησα δεξιούς, αριστερούς και σοσιαλιστές, που πολέμησα για λευτεριά και δικαιοσύνη, νιώθω να εξουσιάζομαι από διευθυντές διοικητικών συμβουλίων, προέδρους ιδρυ­μάτων, συζύγους επιχειρηματιών, top managers, «black» τεχνολόγους του πλούτου και flat γραφειοκράτες της ανισότητας.

Αυτοί (νομίζουν ότι) έγιναν «μοντέρνοι» επειδή αποκήρυξαν το παλιό κι εγώ κρατάω καλά φυλαγμένες τις κουβέντες των παλιών πιστών συντρόφων. Με αρ­νούνται και τους αρνούμαι.

Αρνούμαι να γίνω συνέταιρος/συνένοχος σε μια Εξουσία που δέχτηκε να προ­σληφθεί υπηρέτρια της αγοράς.

Αρνούμαι τα κοινωνικά μοντέλα που τα παράγουν οι επενδύσεις και όχι οι ε­παναστάσεις.

Αρνούμαι μια κερδώα δημοκρατία που καλλιεργεί εξαρτημένα ανακλαστικά στους πολίτες (ν' αποδέχονται ως μονόδρομο, ως δεδομένο, ως αναπόφευκτο τον κάθε τύραννο «του οικονομικά ορθού»).

Θα ζήσω στην «κοινωνία των κοινωνιών» κρατώντας ως σημαία μου το δικαίω μα στην ανυπακοή.

Θα ζήσω ερήμην της κοσμικότητας των σαλονιών και υπέρ των απλών ανθρώ πων. Την ελευθερία μου θα την κερδίζω μέσα στην κοινωνία και μαζί με τους συγ-κοινωνούς μου.

Δε θα ψάχνω σε μετα-καφκικά δίκτυα επικοινωνίας συμφερόντων για να συνα­ντήσω τους πολιτικούς πραγματιστές, οι οποίοι ως μόνη αρχή έχουν το enter. Διεκ­δικώ το δικαίωμα στην ευτυχία με την ίδια ένταση και πάθος που αυτοί υποστηρί­ζουν τις αναπτυξιακές τους προτάσεις.

Δεν εμπιστεύομαι τους κάθε λογής πατεντάτους επιστήμονες όταν αναμειγνύ ουν αριθμούς χωρίς να «βλέπουν» πρόσωπα και κάνουν λογαριασμούς χωρίς υπο ψία για θυματοποιήσεις.

Παραμένω Έλληνας και ως Έλληνας θα εγγραφώ στους «πολίτες του κόσμου».

Δεν είμαι ιστορικά αναλώσιμος και δε δέχομαι να στιγματίζουν «τον τρόπο ζω ής μου», την κοσμοάποψή μου.

Μοναχικός όταν οι άλλοι γίνονται πλήθος, με τους πολλούς για να βοηθήσω τον κάθε αποκλεισμένο, αυστηρός με τους δικαίους και επιεικής με τους αδικοπραγούντες, γλεντζές στη ζωή και λεβέντης στο θάνατο, ασυμφιλίωτος με τα «ελάχιστα» και ασυμβίβαστος με τα «ταπεινά», τρυφερός αντάρτης, πολυμήχανος στον έρωτα, μπεσαλής στον μπεσαλή, ορίζω τους ρυθμούς της ζωής μου κοιτώντας τους αν θρώπους στα μάτια (και όχι τους δείκτες της οικονομίας), ενεργοποιώ τα όπλα της ψυχής μου όταν η ιστορική μου συνείδηση το επιτάσσει (και όχι όταν υπογράφο νται συμφωνίες και pacta), επικοινωνώ με τους λαούς και τους πολιτισμούς μιλώ ντας τη γλώσσα των ποιητών (και όχι τα «πακέτα» του Internet). Θα δω το μέλλον με το δικό του τρόπο και θ' αγωνιστώ για το μερτικό μου στην ευημερία με τη δι κιά μου αίσθηση δικαίου.

Ούτε η κοσμικότητα των πάτων ούτε η παγκοσμιοποίηση των πάντων με αφο ρούν. Αυτά αναδίνουν μπόχα μπίζνες και όχι άρωμα ζωής.

Ο βασιλιάς απέθανε...

Ο θρύλος της disco, ο βασιλιάς της pop, πέθανε.

Ονειρεύτηκε, προσπάθησε απόκτησε τόσα πολλά!

Μα πέθανε δυστυχισμένος....

Ποτέ δεν δέχτηκε τον εαυτό του όπως ήταν, ένιωθε τόσο ανασφαλής..
Όλος ο κόσμος υποκλινόταν στο μεγαλείο του, στην τέχνη του, στην φωνή του, στον χορό του, αλλά αυτός ήταν αμετάπειστος - ήθελε να γίνει κάποιος άλλος.

Πολλές εγχειρήσεις, πολλά χρήματα, πολύς χρόνος, πολύς πόνος για να τον φέρουν πιο κοντά στο όνειρό του.
Μα το όνειρό του ήταν θανατηφόρο.

Τώρα, μακριά από το σώμα του, ίσως καταλάβει πως τον αγαπήσαμε γι' αυτό που έκανε, γι' αυτό που μας πρόσφερε και το χρώμα του ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο για την αγάπη μας.

Καλό σου ταξίδι, Μιχάλη!

Και τώρα;

Η εικόνα αναδημοσιεύεται από το blog Παραπολιτική

Οι νεαροί με τις κουκούλες, τις μάσκες και τα κράνη έκαναν παρανάλωμα του πυρός κάθε μαγαζί, κάθε αυτοκίνητο, κάθε τράπεζα, που έβρισκαν στο διάβα τους.

Δυστυχώς, η τραγική φιγούρα του Αλέξη εξαφανίστηκε πίσω από τα πυκνά σύννεφα καπνού, που ακόμη σκορπούν τα αποκαϊδια από τις περιουσίες, τα όνειρα, τον βιοπορισμό έκατοντάδων συνανθρώπων μας.

Σίγουρα, δεν είναι αυτό, που θα ήθελε ούτε ο Αλέξης, μα ούτε και οι τραγικοί γονείς του.

Οι νεαροί αυτοί κατάφεραν να αμαυρώσουν την μνήμη του Αλέξη,να μαυρίσουν τα φτερά ενός άσπιλου λευκού αγγέλου.

Όλες οι κάμερες, όλες οι συζητήσεις, εστιάζουν στις φασαρίες, στις υλικές ζημιές που προξένησαν αυτοί οι νεαροί.

Ο θάνατος του Αλέξη πέρασε κιόλας σε δεύτερο πλάνο.

Χάθηκε η ουσία της χθεσινής μέρας, κάτω από το βάρος των υλικών ζημιών της χθεσινής νύχτας.

Αντί όλοι να πενθούμε για τον θάνατο του Αλέξη, τώρα ο καθένας πενθεί για τις δικές του ζημιές...